REPERTUAR
Brak wydarzeń w wybranym dniu
Wydarzenie numer 1
„Pejzaż w kolorze sepii” to japońsko-polska produkcja na podstawie głośnej powieści Kazuo Ishiguro, laureata Nagrody Nobla, premierowo pokazana w selekcji oficjalnej festiwalu w Cannes.
Film w reżyserii Keiego Ishikawy jest pełną napięcia i niedopowiedzeń opowieścią o rodzinnych sekretach, pułapkach pamięci i kruchej więzi między matką a córką.
Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.
Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca.
Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”.
Film w reżyserii Keiego Ishikawy jest pełną napięcia i niedopowiedzeń opowieścią o rodzinnych sekretach, pułapkach pamięci i kruchej więzi między matką a córką.
Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.
Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca.
Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”.
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 2
Najbardziej odlotowi bohaterowie książek dla dzieci powracają do kin z nowymi przygodami. Zagadka detektywistyczna, pojedynki na Dzikim Zachodzie i podróże w kosmos to dopiero początek!
Czy skarpetka może zostać przebiegłym szeryfem, genialnym detektywem lub… międzygalaktycznym podróżnikiem? Oczywiście! W najnowszej odsłonie kinowych przygód ulubione urwisy z szuflady wyruszają na podbój nieznanych światów. Od pojedynków w samo południe, przez wybiegi mody, aż po rakiety startujące w stronę gwiazd – każda opowieść to zastrzyk pozytywnej energii i abstrakcyjnego humoru, który rozbawi do łez zarówno dzieci, jak i dorosłych.
Film oparty na kultowej lekturze szkolnej, serii bestsellerów Justyny Bednarek i Daniela de Latoura, które pokochały miliony młodych czytelników.
Czy skarpetka może zostać przebiegłym szeryfem, genialnym detektywem lub… międzygalaktycznym podróżnikiem? Oczywiście! W najnowszej odsłonie kinowych przygód ulubione urwisy z szuflady wyruszają na podbój nieznanych światów. Od pojedynków w samo południe, przez wybiegi mody, aż po rakiety startujące w stronę gwiazd – każda opowieść to zastrzyk pozytywnej energii i abstrakcyjnego humoru, który rozbawi do łez zarówno dzieci, jak i dorosłych.
Film oparty na kultowej lekturze szkolnej, serii bestsellerów Justyny Bednarek i Daniela de Latoura, które pokochały miliony młodych czytelników.
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 3
Najnowszy film reżysera hollywoodzkich przebojów „W pogoni za szczęściem”, „Siedem dusz” oraz „Ojcowie i córki” obejrzało we Włoszech już ponad milion widzów. „O czym sobie nie mówimy” to pasjonująca opowieść o związkach, o tajemnicach, tłumionych emocjach i niebezpiecznych pragnieniach. Film inspirowany jest powieścią „Siracusa” autorstwa Delii Ephron, która ukazała się także w Polsce. Pisarka jest również współscenarzystką filmu.
Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach lifestylowych. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu.
Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii – inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynce. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź. To dopiero początek nadchodzących problemów.
Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach lifestylowych. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu.
Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii – inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynce. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź. To dopiero początek nadchodzących problemów.
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 4
Błyskotliwa i pełna humoru animacja koprodukcji hiszpańsko-irlandzkiej, która w przystępny sposób porusza ważne tematy ekologiczne. Gdy w urokliwej krainie nagle zaczyna brakować wody, grupa niezwykłych i nieco ekscentrycznych pustynnych stworzeń postanawia połączyć siły. Razem wyruszają w pełną niebezpieczeństw i zabawnych tarapatów podróż do legendarnego, ukrytego źródła, by ocalić swój dom przed wielką suszą.
Niemcy 2025, 75'
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 5
Wystawa skupia się na najważniejszych wydarzeniach z ostatnich lat życia Rembrandta, powszechnie uważanych za najlepsze i najbogatsze lata w jego twórczości. Arcydzieła, które powstały w tym właśnie okresie można nazwać definiującymi jego geniusz. Poznamy historię życia Rembrandta, która przeplata się z zakulisowymi przygotowaniami do wystaw w National Gallery w Londynie i Rijksmuseum w Amsterdamie – wszystko razem pozwala poznać fenomen tego wielkiego malarza.
Każda wystawa Rembrandta jest oczekiwana z niecierpliwością, ale prezentowane wystawy przygotowane przez londyńską Galerię Narodową i amsterdamskie Rijksmuseum są wydarzeniem wyjątkowym. Dokumentaliści otrzymali uprzywilejowany dostęp do tych placówek i stworzyli na widzów kin na całym świecie film jedyny w swoim rodzaju. Zawiera on dokładna analizę każdego z kluczowych pokazywanych arcydzieł wraz z wypowiedziami zaproszonych gości, w tym kuratorów i czołowych historyków sztuki. Dla wielu, Rembrandt jest największym artystą, jaki kiedykolwiek żył, a ten film stara się odkrywać prawdę o człowieku, uważanym za legendę.
Czas trwania: 95 minut
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 6
"Pierwszy prawdziwie dojrzały film animowany, który osiągnął poziom literackiej i wizualnej doskonałości. " - James Cameron Zanim „Matrix” nauczył nas kwestionować rzeczywistość, był „Ghost in the Shell”.
Kultowe anime Mamoru Oshii z 1995 roku, oparte na mandze Masamune Shirowa, przenosi widzów do cyberpunkowej przyszłości. To świat spełnionych marzeń o poszerzeniu ludzkich możliwości. Ciała można ulepszać niczym komputerowy hardware, a granica między człowiekiem i maszyną staje się coraz bardziej płynna. Gdy cyborg Major Motoko Kusanagi z Sekcji 9 rusza tropem hakera znanego jako Władca Marionetek, kryminalna intryga szybko zamienia się w fascynującą opowieść o tożsamości i świadomości. Pojawiają się filozoficzne pytania: co właściwie czyni nas ludźmi? I czy(m) jest “duch w skorupie”? „Ghost in the Shell” to zarazem estetyczny majstersztyk: ukazane z rozmachem neonowe panoramy Neo Tokio, hipnotyzująca animacja i klimat cyberpunku. Do tego wspaniała ścieżka dźwiękowa, dzięki której Kenji Kawaii nadał futurystycznej historii niemal mistyczny wymiar. Film nie tylko zrewolucjonizował animację, ale też na trwałe wpłynął na kino science fiction i popkulturę XXI wieku. Zainspirował nie tylko „Matrixa” czy „Avatara”, ale też serie gier Metal Gear Solid oraz Deus Ex.
Kultowe anime Mamoru Oshii z 1995 roku, oparte na mandze Masamune Shirowa, przenosi widzów do cyberpunkowej przyszłości. To świat spełnionych marzeń o poszerzeniu ludzkich możliwości. Ciała można ulepszać niczym komputerowy hardware, a granica między człowiekiem i maszyną staje się coraz bardziej płynna. Gdy cyborg Major Motoko Kusanagi z Sekcji 9 rusza tropem hakera znanego jako Władca Marionetek, kryminalna intryga szybko zamienia się w fascynującą opowieść o tożsamości i świadomości. Pojawiają się filozoficzne pytania: co właściwie czyni nas ludźmi? I czy(m) jest “duch w skorupie”? „Ghost in the Shell” to zarazem estetyczny majstersztyk: ukazane z rozmachem neonowe panoramy Neo Tokio, hipnotyzująca animacja i klimat cyberpunku. Do tego wspaniała ścieżka dźwiękowa, dzięki której Kenji Kawaii nadał futurystycznej historii niemal mistyczny wymiar. Film nie tylko zrewolucjonizował animację, ale też na trwałe wpłynął na kino science fiction i popkulturę XXI wieku. Zainspirował nie tylko „Matrixa” czy „Avatara”, ale też serie gier Metal Gear Solid oraz Deus Ex.
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 7
Od ponad ćwierć wieku ponadczasowy wiedeński Hotel Intercontinental, zaprojektowany przez Carla Appela i otwarty w 1964 roku, znajduje się pod opieką Luciusa Glanza, oddanego hotelarza granego przez jedynego w swoim rodzaju Willema Dafoe. Wspierany przez wymarzony zespół, m.in. pogrążoną w kłopotach córkę Lilly, czarującą kochankę Tasiko i lojalną ekipę pracowników pamiętających złoty wiek hotelu, Lucius zna każdy zakamarek gmachu jak własną kieszeń. Gdy dowiaduje się, że dzieło jego życia i jedyny dom, jaki znała jego córka, może wkrótce zostać zburzony przez dewelopera, mężczyzna wypowiada przybyszowi wojnę. Jednocześnie desperacko stara się trzymać fason, choć wszystko wokół niego, łącznie z jego popisowymi sufletami, zaczyna tracić dla niego sens. Wraz z przyjazdem inwestora do austriackiej stolicy staje się jasne, że w tym historycznym domu nie ma miejsca dla dwóch tak potężnych ego. Ten pełen uroku popis reżyserski to hołd dla miejsc i wspomnień, które – z powodów czasem niewytłumaczalnych – kochamy najbardziej.
reż. Gastón Solnicki
obsada. Willem Dafoe, Stéphanie Argerich, Claus Philipp
Argentyna, Austria 2025, 78'
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 8
Najnowszy film Asghara Farhadiego jest luźno inspirowany Krótkim filmem o miłości Krzysztofa Kieślowskiego, ale wielbiciele jego twórczości dostrzegą tu także nawiązania do Krótkiego filmu o zabijaniu, Czerwonego, Niebieskiego czy Podwójnego życia Weroniki. Nie mówiąc o tym, że autorem muzyki do Historii równoległych jest Zbigniew Preisner. O ile jednak Kieślowski z Preisnerem oczarowali świecki Zachód duchowością i metafizyką, Farhadi stoi mocno na ziemi. Tym, co interesuje go najbardziej, jest relacja rzeczywistości i fikcji, której status brzmi: „to skomplikowane”.
W poszukiwaniu inspiracji do nowej powieści Sylvie zaczyna podglądać mieszkających naprzeciwko braci i ich tajemniczą, piękna przyjaciółkę. Kiedy Sylvie zatrudnia do pomocy w codziennych obowiązkach młodego Adama, nie spodziewa się, że wkroczy on tak zdecydowanie w życie jej i obserwowanych przez nią braci. Adam spróbuje przekroczyć niebezpieczną granicę między fikcją kreowaną przez Sylvie, a rzeczywistością rodzącego się na ich oczach miłosnego trójkąta
reżyseria: Asghar Farhadi
aktorzy: Isabelle Huppert, Vincent Cassel, Virginie Efira, Catherine Deneuve, Pierre Niney
Francja/Włochy/Belgia 2026, 139'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 9
Christopher Nolan, który nakręcił takie filmy jak "Interstellar" oraz "Oppenheimer" jest znany z tego, że nie boi się żadnego gatunku filmowego.
Po świetnie przyjętym i nagrodzonym 7 Oscarami® "Oppenheimerze" opowiadajacym historię powstania pierwszej bomby atomowej, teraz reżyser pracuje nad adaptacją "Odysei". To opowieść autorstwa Homera uznawana za jedno z najważniejszych dzieł literatury zachodniej. Opowiada o podróży Odyseusza, króla Itaki, który musi stawić czoła licznym wyzwaniom próbując wrócić do domu po wojnie trojańskiej. Powstała już niejedna ekranizacja klasycznego dzieła Homera, ale tym razem film nakręcony zostanie w technologii IMAX i będzie pierwszym tak nowoczesnym podejściem do "Odysei".
W filmie "Odysei" zobaczymy między innymi: Matta Damona, Toma Hollanda, Anne Hathaway, Zendayę, Roberta Pattinsona, Lupite Nyong'o oraz Charlize Theron.
Po świetnie przyjętym i nagrodzonym 7 Oscarami® "Oppenheimerze" opowiadajacym historię powstania pierwszej bomby atomowej, teraz reżyser pracuje nad adaptacją "Odysei". To opowieść autorstwa Homera uznawana za jedno z najważniejszych dzieł literatury zachodniej. Opowiada o podróży Odyseusza, króla Itaki, który musi stawić czoła licznym wyzwaniom próbując wrócić do domu po wojnie trojańskiej. Powstała już niejedna ekranizacja klasycznego dzieła Homera, ale tym razem film nakręcony zostanie w technologii IMAX i będzie pierwszym tak nowoczesnym podejściem do "Odysei".
W filmie "Odysei" zobaczymy między innymi: Matta Damona, Toma Hollanda, Anne Hathaway, Zendayę, Roberta Pattinsona, Lupite Nyong'o oraz Charlize Theron.
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 10
Elektryzujący, nonszalancki i pełen nieposkromionej energii legendarny debiut Jean-Luca Godarda. Film, od którego na dobre zaczęło się współczesne kino. Drobny gangster Michel (Jean-Paul Belmondo) przyjeżdża kradzionym samochodem z Marsylii do Paryża. Tam spotyka się z młodą Amerykanką Patricią (Jean Seberg), która stawia pierwsze kroki jako dziennikarka. Para flirtuje ze sobą i angażuje się w romantyczną grę – czy kryminalne sprawy Michela wpłyną na ich relację?
Zrywając z konwencjami i proponując własną, dynamiczną estetykę, Do utraty tchu utorowało drogę wszystkim późniejszym „nowym falom” oraz połączyło miłość do amerykańskiej kultury z paryską kinofilią i duchem młodości. Trudno przecenić wpływ filmu na kolejne pokolenia twórców: od Nowego Hollywood po zastępy niezależnych reżyserów i reżyserek, dla których brawurowe dzieło Godarda pozostaje niesłabnącym źródłem inspiracji. Kręcone małą ekipą na ulicach Paryża, Do utraty tchu wypromowało też ikoniczny duet: buńczucznego Belmondo oraz nowoczesną, nieprzystępną Seberg. Kiedy myślimy o Francji jako o stolicy kina, przed oczami mamy właśnie kadry z debiutu Godarda. Zafascynowany Do utraty tchu Richard Linklater zrealizował wchodzącą właśnie do polskich kin Nową falę: stylizowaną na przełom lat 50. i 60. opowieść o tym, jak powstawał ten jeden z najsłynniejszych filmów w historii kina.
Ekscytująca zabawa gatunkami, jaką dostajemy w Do utraty tchu, to z jednej strony bunt przeciwko zmurszałemu kinu lat 50., z którym nowofalowcy chcieli się rozprawić, a z drugiej – efekt niezliczonych seansów hollywoodzkich filmów klasy B, jakie pasjami oglądali oni w paryskich kinach. Jest to też buńczuczna deklaracja twórcy, który zdaje się mówić: „Nazywam się Godard i na waszych oczach zmieniam to, co wszyscy kochamy najbardziej: KINO”.
Ponad 60 lat po premierze, Do utraty tchu pozostaje klasykiem gwałtownym, ekscytującym i wciąż atrakcyjnym.
Wersja odrestaurowana 4K w dystrybucji Past Perfect.
Zrywając z konwencjami i proponując własną, dynamiczną estetykę, Do utraty tchu utorowało drogę wszystkim późniejszym „nowym falom” oraz połączyło miłość do amerykańskiej kultury z paryską kinofilią i duchem młodości. Trudno przecenić wpływ filmu na kolejne pokolenia twórców: od Nowego Hollywood po zastępy niezależnych reżyserów i reżyserek, dla których brawurowe dzieło Godarda pozostaje niesłabnącym źródłem inspiracji. Kręcone małą ekipą na ulicach Paryża, Do utraty tchu wypromowało też ikoniczny duet: buńczucznego Belmondo oraz nowoczesną, nieprzystępną Seberg. Kiedy myślimy o Francji jako o stolicy kina, przed oczami mamy właśnie kadry z debiutu Godarda. Zafascynowany Do utraty tchu Richard Linklater zrealizował wchodzącą właśnie do polskich kin Nową falę: stylizowaną na przełom lat 50. i 60. opowieść o tym, jak powstawał ten jeden z najsłynniejszych filmów w historii kina.
Ekscytująca zabawa gatunkami, jaką dostajemy w Do utraty tchu, to z jednej strony bunt przeciwko zmurszałemu kinu lat 50., z którym nowofalowcy chcieli się rozprawić, a z drugiej – efekt niezliczonych seansów hollywoodzkich filmów klasy B, jakie pasjami oglądali oni w paryskich kinach. Jest to też buńczuczna deklaracja twórcy, który zdaje się mówić: „Nazywam się Godard i na waszych oczach zmieniam to, co wszyscy kochamy najbardziej: KINO”.
Ponad 60 lat po premierze, Do utraty tchu pozostaje klasykiem gwałtownym, ekscytującym i wciąż atrakcyjnym.
Wersja odrestaurowana 4K w dystrybucji Past Perfect.
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 11
A gdyby Twoim sąsiadem był Homo sapiens?
Twórcy przebojowych „Boskich” z Penelope Cruz i Antonio Banderasem oraz kultowego „Honorowego obywatela” wracają z komediodramatem, który przyciągnął ponad 2 miliony widzów do argentyńskich kin!
Twórcy przebojowych „Boskich” z Penelope Cruz i Antonio Banderasem oraz kultowego „Honorowego obywatela” wracają z komediodramatem, który przyciągnął ponad 2 miliony widzów do argentyńskich kin!
Reporter na mundialu, ksiądz z dzielnicy slumsów, milioner, reżyser filmowy, neurotyczny intelektualista, prezydent elekt. Wszystkie te postaci, i kilka innych, łączy wcielający się w nie wybitny argentyński aktor Guillermo Francella w nowej produkcji popularnego duetu Gastón Duprat i Mariano Cohn.
Ich film podzielony jest na szesnaście historii, a każdy z nich, w satyrycznym tonie, odnosi się do dylematów i sprzeczności, z jakimi zmaga się współczesny człowiek. To opowieść o absurdach, hipokryzji klasy średniej i wyższej, ale również o międzyludzkich relacjach, słabościach oraz pragnieniach, co nadaje jej uniwersalnego charakteru. Bo odpowiedników kolejnych postaci, w których rolę wciela się Francella, szukać można pod każdą długością i szerokością geograficzną.
Duprat i Cohn po raz kolejny w humorystyczny, ale momentami też gorzki sposób diagnozują społeczne zachowania, nastroje i wyzwania, z jakimi zmagamy się w dzisiejszej rzeczywistości na całym świecie. Ich najnowszy film to uniwersalna opowieść i celny portret ludzkiego gatunku – nie tylko Argentyńczyków.
Ich film podzielony jest na szesnaście historii, a każdy z nich, w satyrycznym tonie, odnosi się do dylematów i sprzeczności, z jakimi zmaga się współczesny człowiek. To opowieść o absurdach, hipokryzji klasy średniej i wyższej, ale również o międzyludzkich relacjach, słabościach oraz pragnieniach, co nadaje jej uniwersalnego charakteru. Bo odpowiedników kolejnych postaci, w których rolę wciela się Francella, szukać można pod każdą długością i szerokością geograficzną.
Duprat i Cohn po raz kolejny w humorystyczny, ale momentami też gorzki sposób diagnozują społeczne zachowania, nastroje i wyzwania, z jakimi zmagamy się w dzisiejszej rzeczywistości na całym świecie. Ich najnowszy film to uniwersalna opowieść i celny portret ludzkiego gatunku – nie tylko Argentyńczyków.
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 12
To jeden z najsłynniejszych hiszpańskich filmów. Jane Fonda była zafascynowana przedstawioną w nim historią i kupiła prawa do zrealizowania amerykańskiej wersji, jednak ta nigdy nie powstała. Powstał zaś musical na Broadwayu, w którym wystąpiły między innymi Sherie Rene Scott i Patti LuPone. Film zrywa z tradycyjnym wizerunkiem Hiszpanii, ukazując nowoczesne, miejskie, wolne i demokratyczne społeczeństwo, a bohaterkami są niezależne, silne kobiety. W czasach dyktatury Franco kobiety nie miały wielu praw i oczekiwano od nich, że będą zajmować się domem i dziećmi oraz „uszczęśliwianiem męża”.
Jedenaście przykazań dobrej żony zgromadzono w poradniku z 1953 roku, według którego „dobra żona zawsze powinna wiedzieć, gdzie jest jej miejsce” i w szczególności powinna „zrozumieć męża, jeśli ten nie wróci na noc”. W latach 80. XX wieku nastąpił wielki ruch feministyczny, w którym kobiety uzyskały więcej praw i wolności: wolność seksualną, wolność słowa, dostęp do edukacji i prawo do pracy. Film Almodovara podkreśla te zmiany. Demistyfikuje uprzedmiotowienie kobiet i przedstawia je jako prawniczki, feministki, a nawet morderczynie. To sposób na powiedzenie, że kobiety mogą zrobić tyle samo, (jeśli nie więcej) co mężczyźni. Reżyser doskonale znał silne kobiety. Jego ojciec był poganiaczem mułów, spędzał dużo czasu poza domem, więc Almodóvar dorastał w otoczeniu kobiet. I pewnie to doświadczenie oraz silna więź z matką, były powodem, dla którego zdecydował się na obsadzenie w swoich filmach niezależnych, nietuzinkowych bohaterek.
aktorzy: Carmen Maura, Antonio Banderas, Julieta Serrano
Hiszpania 1988,90'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 13
Trzy dni, jedna scena, niemal 30 kultowych zespołów, blisko sto godzin nagrań oraz jeden znakomity film Monterey Pop Festival, który odbył się w Kalifornii w 1967 roku, stanowi kluczowy punkt w kalendarzu amerykańskiej kontrkultury – to pierwszy tak wielki festiwal rockowy i wschód słońca na niebie lata miłości. Jimi Hendrix dokonał wtedy legendarnej destrukcji swojej gitary, a występ Jefferson Airplane zainspirował Jean-Luca Godarda do nakręcenia osobnego materiału poświęconego tej formacji.
W letni, czerwcowy weekend w 1967 roku, zaczęła się legenda Janis Joplin i Jimiego Hendrixa. Wystarczyły trzy gorące dni na stadionie w Monterey, by dzięki 27 artystom powstała kontrkultura i zrodził się kalifornijski sen. Zanim doszło do powstania Woodstocku, sto tysięcy osób podczas Monterey International Pop Festival, napędzanych psychodelicznymi dźwiękami, zawiązało komunę hipisowską. Trwało “lato miłości”. Scott McKenzie w swojej piosence sugerował obowiązujący dress code: „Be sure to wear some flowers in your hair.” Ludzie porzucali formalne, krępujące ubrania, by na boso, ale w dzwonach, splątani etnicznymi koralikami, z kwiatami we włosach, gromadzić się wśród oparów dymu, nie wiedząc jeszcze, co się wydarzy.
Film w nowej, odrestaurowanej wersji 4K.
reżyseria: D. A. Pennebaker
obsada. Janis Joplin, Jimi Hendrix, Ravi Shankar, Otis Redding, Paul Simon, Art Garfunkel, Denny Doherty, Scot McKenzie
USA 1968, 78'
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 14
Trzech chłopaków wraz z tatą jednego z nich od ponad 15 lat co roku wyjeżdża wspólnie na wakacje, by nakręcić kolejny horror w niezwykłych plenerach i tajemniczych miejscach Polski. Czy ich przyjaźń przetrwa do końca świata?
Kilkanaście lat temu Maciej zabrał swojego syna i dwóch jego kolegów na wakacje, podczas których wspólnie nakręcili horror. Chciał w ten sposób odciągnąć chłopców od komputerów. Nie przypuszczał wtedy, że przerodzi się to w jedną z największych przygód jego życia i że razem stworzą nie tylko unikalną, ale z pewnością jedyną w swoim rodzaju serię horrorów zatytułowaną „Kandydaci Śmierci”. Dziś chłopcy mają prawie 30 lat. Bardzo się zmienili, a każdy z nich szuka własnej drogi.
„Kandydaci Śmierci” to zapis ich filmowych przygód na przestrzeni kilkunastu lat. To film o nich samych, o dorastaniu, pytaniach, lękach i marzeniach, a przede wszystkim o potędze wieloletniej przyjaźni.
Kilkanaście lat temu Maciej zabrał swojego syna i dwóch jego kolegów na wakacje, podczas których wspólnie nakręcili horror. Chciał w ten sposób odciągnąć chłopców od komputerów. Nie przypuszczał wtedy, że przerodzi się to w jedną z największych przygód jego życia i że razem stworzą nie tylko unikalną, ale z pewnością jedyną w swoim rodzaju serię horrorów zatytułowaną „Kandydaci Śmierci”. Dziś chłopcy mają prawie 30 lat. Bardzo się zmienili, a każdy z nich szuka własnej drogi.
„Kandydaci Śmierci” to zapis ich filmowych przygód na przestrzeni kilkunastu lat. To film o nich samych, o dorastaniu, pytaniach, lękach i marzeniach, a przede wszystkim o potędze wieloletniej przyjaźni.
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 15
Trzy dni, jedna scena, niemal 30 kultowych zespołów, blisko sto godzin nagrań oraz jeden znakomity film Monterey Pop Festival, który odbył się w Kalifornii w 1967 roku, stanowi kluczowy punkt w kalendarzu amerykańskiej kontrkultury – to pierwszy tak wielki festiwal rockowy i wschód słońca na niebie lata miłości. Jimi Hendrix dokonał wtedy legendarnej destrukcji swojej gitary, a występ Jefferson Airplane zainspirował Jean-Luca Godarda do nakręcenia osobnego materiału poświęconego tej formacji.
W letni, czerwcowy weekend w 1967 roku, zaczęła się legenda Janis Joplin i Jimiego Hendrixa. Wystarczyły trzy gorące dni na stadionie w Monterey, by dzięki 27 artystom powstała kontrkultura i zrodził się kalifornijski sen. Zanim doszło do powstania Woodstocku, sto tysięcy osób podczas Monterey International Pop Festival, napędzanych psychodelicznymi dźwiękami, zawiązało komunę hipisowską. Trwało “lato miłości”. Scott McKenzie w swojej piosence sugerował obowiązujący dress code: „Be sure to wear some flowers in your hair.” Ludzie porzucali formalne, krępujące ubrania, by na boso, ale w dzwonach, splątani etnicznymi koralikami, z kwiatami we włosach, gromadzić się wśród oparów dymu, nie wiedząc jeszcze, co się wydarzy.
Film w nowej, odrestaurowanej wersji 4K.
reżyseria: D. A. Pennebaker
obsada. Janis Joplin, Jimi Hendrix, Ravi Shankar, Otis Redding, Paul Simon, Art Garfunkel, Denny Doherty, Scot McKenzie
USA 1968, 78'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 16
Najbardziej odlotowi bohaterowie książek dla dzieci powracają do kin z nowymi przygodami. Zagadka detektywistyczna, pojedynki na Dzikim Zachodzie i podróże w kosmos to dopiero początek!
Czy skarpetka może zostać przebiegłym szeryfem, genialnym detektywem lub… międzygalaktycznym podróżnikiem? Oczywiście! W najnowszej odsłonie kinowych przygód ulubione urwisy z szuflady wyruszają na podbój nieznanych światów. Od pojedynków w samo południe, przez wybiegi mody, aż po rakiety startujące w stronę gwiazd – każda opowieść to zastrzyk pozytywnej energii i abstrakcyjnego humoru, który rozbawi do łez zarówno dzieci, jak i dorosłych.
Film oparty na kultowej lekturze szkolnej, serii bestsellerów Justyny Bednarek i Daniela de Latoura, które pokochały miliony młodych czytelników.
Czy skarpetka może zostać przebiegłym szeryfem, genialnym detektywem lub… międzygalaktycznym podróżnikiem? Oczywiście! W najnowszej odsłonie kinowych przygód ulubione urwisy z szuflady wyruszają na podbój nieznanych światów. Od pojedynków w samo południe, przez wybiegi mody, aż po rakiety startujące w stronę gwiazd – każda opowieść to zastrzyk pozytywnej energii i abstrakcyjnego humoru, który rozbawi do łez zarówno dzieci, jak i dorosłych.
Film oparty na kultowej lekturze szkolnej, serii bestsellerów Justyny Bednarek i Daniela de Latoura, które pokochały miliony młodych czytelników.
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 17
Najnowszy film reżysera hollywoodzkich przebojów „W pogoni za szczęściem”, „Siedem dusz” oraz „Ojcowie i córki” obejrzało we Włoszech już ponad milion widzów. „O czym sobie nie mówimy” to pasjonująca opowieść o związkach, o tajemnicach, tłumionych emocjach i niebezpiecznych pragnieniach. Film inspirowany jest powieścią „Siracusa” autorstwa Delii Ephron, która ukazała się także w Polsce. Pisarka jest również współscenarzystką filmu.
Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach lifestylowych. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu.
Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii – inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynce. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź. To dopiero początek nadchodzących problemów.
Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach lifestylowych. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu.
Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii – inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynce. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź. To dopiero początek nadchodzących problemów.
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 18
Znudzone sobą małżeństwo zaprasza na kolację parę wyzwolonych sąsiadów. Gwiazdorska obsada w błyskotliwie pikantnej komedii o blaskach i cieniach pożycia małżeńskiego. Czy miłość i pożądanie mają swój nieprzekraczalny termin przydatności do spożycia?
Aby małżeńskiemu życiu dodać trochę smaku czasem warto zaprosić sąsiadów. Do stołu i nie tylko. Jak wiadomo niedaleko jest z jadalni do sypialni. Genialne aktorstwo, przezabawne dialogi nierzadko zaprawione nutką goryczy i sporo erotycznego napięcia.
Joe i Angela są małżeństwem z kilkunastoletnim stażem. Z pozoru ich związek wydaje się wręcz wzorcowy: zgodne, spokojne życie w porządnej dzielnicy, udane dziecko, niezły status materialny. Jednak pod powierzchnią kryją się wzajemne pretensje, drobne konflikty, a przede wszystkim nuda i rutyna. Gdy pewnego wieczoru Joe i Angela zapraszają na kolację parę tajemniczych sąsiadów, swobodna i przyjacielska rozmowa zaczyna zmieniać się w pełną dwuznaczności grę. To, co dotąd skrywane, wychodzi na jaw, a niewypowiedziane pragnienia ducha i ciała zaczynają nabierać niebezpiecznie realnych kształtów. Czy obie pary pójdą dziś spać we własnych łóżkach?
reżyseria: Olivia Wilde
aktorzy: Olivia Wilde, Seth Rogen, Penélope Cruz, Edward Norton
USA 2026, 107'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 19
Błyskotliwa i pełna humoru animacja koprodukcji hiszpańsko-irlandzkiej, która w przystępny sposób porusza ważne tematy ekologiczne. Gdy w urokliwej krainie nagle zaczyna brakować wody, grupa niezwykłych i nieco ekscentrycznych pustynnych stworzeń postanawia połączyć siły. Razem wyruszają w pełną niebezpieczeństw i zabawnych tarapatów podróż do legendarnego, ukrytego źródła, by ocalić swój dom przed wielką suszą.
Niemcy 2025, 75'
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 20
"Pierwszy prawdziwie dojrzały film animowany, który osiągnął poziom literackiej i wizualnej doskonałości. " - James Cameron Zanim „Matrix” nauczył nas kwestionować rzeczywistość, był „Ghost in the Shell”.
Kultowe anime Mamoru Oshii z 1995 roku, oparte na mandze Masamune Shirowa, przenosi widzów do cyberpunkowej przyszłości. To świat spełnionych marzeń o poszerzeniu ludzkich możliwości. Ciała można ulepszać niczym komputerowy hardware, a granica między człowiekiem i maszyną staje się coraz bardziej płynna. Gdy cyborg Major Motoko Kusanagi z Sekcji 9 rusza tropem hakera znanego jako Władca Marionetek, kryminalna intryga szybko zamienia się w fascynującą opowieść o tożsamości i świadomości. Pojawiają się filozoficzne pytania: co właściwie czyni nas ludźmi? I czy(m) jest “duch w skorupie”? „Ghost in the Shell” to zarazem estetyczny majstersztyk: ukazane z rozmachem neonowe panoramy Neo Tokio, hipnotyzująca animacja i klimat cyberpunku. Do tego wspaniała ścieżka dźwiękowa, dzięki której Kenji Kawaii nadał futurystycznej historii niemal mistyczny wymiar. Film nie tylko zrewolucjonizował animację, ale też na trwałe wpłynął na kino science fiction i popkulturę XXI wieku. Zainspirował nie tylko „Matrixa” czy „Avatara”, ale też serie gier Metal Gear Solid oraz Deus Ex.
Kultowe anime Mamoru Oshii z 1995 roku, oparte na mandze Masamune Shirowa, przenosi widzów do cyberpunkowej przyszłości. To świat spełnionych marzeń o poszerzeniu ludzkich możliwości. Ciała można ulepszać niczym komputerowy hardware, a granica między człowiekiem i maszyną staje się coraz bardziej płynna. Gdy cyborg Major Motoko Kusanagi z Sekcji 9 rusza tropem hakera znanego jako Władca Marionetek, kryminalna intryga szybko zamienia się w fascynującą opowieść o tożsamości i świadomości. Pojawiają się filozoficzne pytania: co właściwie czyni nas ludźmi? I czy(m) jest “duch w skorupie”? „Ghost in the Shell” to zarazem estetyczny majstersztyk: ukazane z rozmachem neonowe panoramy Neo Tokio, hipnotyzująca animacja i klimat cyberpunku. Do tego wspaniała ścieżka dźwiękowa, dzięki której Kenji Kawaii nadał futurystycznej historii niemal mistyczny wymiar. Film nie tylko zrewolucjonizował animację, ale też na trwałe wpłynął na kino science fiction i popkulturę XXI wieku. Zainspirował nie tylko „Matrixa” czy „Avatara”, ale też serie gier Metal Gear Solid oraz Deus Ex.
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 21
Od ponad ćwierć wieku ponadczasowy wiedeński Hotel Intercontinental, zaprojektowany przez Carla Appela i otwarty w 1964 roku, znajduje się pod opieką Luciusa Glanza, oddanego hotelarza granego przez jedynego w swoim rodzaju Willema Dafoe. Wspierany przez wymarzony zespół, m.in. pogrążoną w kłopotach córkę Lilly, czarującą kochankę Tasiko i lojalną ekipę pracowników pamiętających złoty wiek hotelu, Lucius zna każdy zakamarek gmachu jak własną kieszeń. Gdy dowiaduje się, że dzieło jego życia i jedyny dom, jaki znała jego córka, może wkrótce zostać zburzony przez dewelopera, mężczyzna wypowiada przybyszowi wojnę. Jednocześnie desperacko stara się trzymać fason, choć wszystko wokół niego, łącznie z jego popisowymi sufletami, zaczyna tracić dla niego sens. Wraz z przyjazdem inwestora do austriackiej stolicy staje się jasne, że w tym historycznym domu nie ma miejsca dla dwóch tak potężnych ego. Ten pełen uroku popis reżyserski to hołd dla miejsc i wspomnień, które – z powodów czasem niewytłumaczalnych – kochamy najbardziej.
reż. Gastón Solnicki
obsada. Willem Dafoe, Stéphanie Argerich, Claus Philipp
Argentyna, Austria 2025, 78'
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 22
„Pejzaż w kolorze sepii” to japońsko-polska produkcja na podstawie głośnej powieści Kazuo Ishiguro, laureata Nagrody Nobla, premierowo pokazana w selekcji oficjalnej festiwalu w Cannes.
Film w reżyserii Keiego Ishikawy jest pełną napięcia i niedopowiedzeń opowieścią o rodzinnych sekretach, pułapkach pamięci i kruchej więzi między matką a córką.
Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.
Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca.
Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”.
Film w reżyserii Keiego Ishikawy jest pełną napięcia i niedopowiedzeń opowieścią o rodzinnych sekretach, pułapkach pamięci i kruchej więzi między matką a córką.
Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.
Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca.
Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”.
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 23
Christopher Nolan, który nakręcił takie filmy jak "Interstellar" oraz "Oppenheimer" jest znany z tego, że nie boi się żadnego gatunku filmowego.
Po świetnie przyjętym i nagrodzonym 7 Oscarami® "Oppenheimerze" opowiadajacym historię powstania pierwszej bomby atomowej, teraz reżyser pracuje nad adaptacją "Odysei". To opowieść autorstwa Homera uznawana za jedno z najważniejszych dzieł literatury zachodniej. Opowiada o podróży Odyseusza, króla Itaki, który musi stawić czoła licznym wyzwaniom próbując wrócić do domu po wojnie trojańskiej. Powstała już niejedna ekranizacja klasycznego dzieła Homera, ale tym razem film nakręcony zostanie w technologii IMAX i będzie pierwszym tak nowoczesnym podejściem do "Odysei".
W filmie "Odysei" zobaczymy między innymi: Matta Damona, Toma Hollanda, Anne Hathaway, Zendayę, Roberta Pattinsona, Lupite Nyong'o oraz Charlize Theron.
Po świetnie przyjętym i nagrodzonym 7 Oscarami® "Oppenheimerze" opowiadajacym historię powstania pierwszej bomby atomowej, teraz reżyser pracuje nad adaptacją "Odysei". To opowieść autorstwa Homera uznawana za jedno z najważniejszych dzieł literatury zachodniej. Opowiada o podróży Odyseusza, króla Itaki, który musi stawić czoła licznym wyzwaniom próbując wrócić do domu po wojnie trojańskiej. Powstała już niejedna ekranizacja klasycznego dzieła Homera, ale tym razem film nakręcony zostanie w technologii IMAX i będzie pierwszym tak nowoczesnym podejściem do "Odysei".
W filmie "Odysei" zobaczymy między innymi: Matta Damona, Toma Hollanda, Anne Hathaway, Zendayę, Roberta Pattinsona, Lupite Nyong'o oraz Charlize Theron.
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 24
Elektryzujący, nonszalancki i pełen nieposkromionej energii legendarny debiut Jean-Luca Godarda. Film, od którego na dobre zaczęło się współczesne kino. Drobny gangster Michel (Jean-Paul Belmondo) przyjeżdża kradzionym samochodem z Marsylii do Paryża. Tam spotyka się z młodą Amerykanką Patricią (Jean Seberg), która stawia pierwsze kroki jako dziennikarka. Para flirtuje ze sobą i angażuje się w romantyczną grę – czy kryminalne sprawy Michela wpłyną na ich relację?
Zrywając z konwencjami i proponując własną, dynamiczną estetykę, Do utraty tchu utorowało drogę wszystkim późniejszym „nowym falom” oraz połączyło miłość do amerykańskiej kultury z paryską kinofilią i duchem młodości. Trudno przecenić wpływ filmu na kolejne pokolenia twórców: od Nowego Hollywood po zastępy niezależnych reżyserów i reżyserek, dla których brawurowe dzieło Godarda pozostaje niesłabnącym źródłem inspiracji. Kręcone małą ekipą na ulicach Paryża, Do utraty tchu wypromowało też ikoniczny duet: buńczucznego Belmondo oraz nowoczesną, nieprzystępną Seberg. Kiedy myślimy o Francji jako o stolicy kina, przed oczami mamy właśnie kadry z debiutu Godarda. Zafascynowany Do utraty tchu Richard Linklater zrealizował wchodzącą właśnie do polskich kin Nową falę: stylizowaną na przełom lat 50. i 60. opowieść o tym, jak powstawał ten jeden z najsłynniejszych filmów w historii kina.
Ekscytująca zabawa gatunkami, jaką dostajemy w Do utraty tchu, to z jednej strony bunt przeciwko zmurszałemu kinu lat 50., z którym nowofalowcy chcieli się rozprawić, a z drugiej – efekt niezliczonych seansów hollywoodzkich filmów klasy B, jakie pasjami oglądali oni w paryskich kinach. Jest to też buńczuczna deklaracja twórcy, który zdaje się mówić: „Nazywam się Godard i na waszych oczach zmieniam to, co wszyscy kochamy najbardziej: KINO”.
Ponad 60 lat po premierze, Do utraty tchu pozostaje klasykiem gwałtownym, ekscytującym i wciąż atrakcyjnym.
Wersja odrestaurowana 4K w dystrybucji Past Perfect.
Zrywając z konwencjami i proponując własną, dynamiczną estetykę, Do utraty tchu utorowało drogę wszystkim późniejszym „nowym falom” oraz połączyło miłość do amerykańskiej kultury z paryską kinofilią i duchem młodości. Trudno przecenić wpływ filmu na kolejne pokolenia twórców: od Nowego Hollywood po zastępy niezależnych reżyserów i reżyserek, dla których brawurowe dzieło Godarda pozostaje niesłabnącym źródłem inspiracji. Kręcone małą ekipą na ulicach Paryża, Do utraty tchu wypromowało też ikoniczny duet: buńczucznego Belmondo oraz nowoczesną, nieprzystępną Seberg. Kiedy myślimy o Francji jako o stolicy kina, przed oczami mamy właśnie kadry z debiutu Godarda. Zafascynowany Do utraty tchu Richard Linklater zrealizował wchodzącą właśnie do polskich kin Nową falę: stylizowaną na przełom lat 50. i 60. opowieść o tym, jak powstawał ten jeden z najsłynniejszych filmów w historii kina.
Ekscytująca zabawa gatunkami, jaką dostajemy w Do utraty tchu, to z jednej strony bunt przeciwko zmurszałemu kinu lat 50., z którym nowofalowcy chcieli się rozprawić, a z drugiej – efekt niezliczonych seansów hollywoodzkich filmów klasy B, jakie pasjami oglądali oni w paryskich kinach. Jest to też buńczuczna deklaracja twórcy, który zdaje się mówić: „Nazywam się Godard i na waszych oczach zmieniam to, co wszyscy kochamy najbardziej: KINO”.
Ponad 60 lat po premierze, Do utraty tchu pozostaje klasykiem gwałtownym, ekscytującym i wciąż atrakcyjnym.
Wersja odrestaurowana 4K w dystrybucji Past Perfect.
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 25
Film Pedra Almodóvara, z nagrodzoną za swoją rolę na festiwalu w Wenecji Penélope Cruz, to wyznanie wiary w siłę w kobiet, ich solidarność i odwagę. Czułe, a przy tym żywiołowe; ciepłe, ale niepozbawione dramatycznych zwrotów akcji; pełne nadziei, która przychodzi po bolesnych stratach – „Matki równoległe” portretują życie w jego wszystkich odcieniach. Film został z entuzjazmem przyjęty przez krytykę, która nie szczędzi mu komplementów. Najlepszy Almodóvar od „Wszystko o mojej matce” (Variety), Penélope Cruz w swojej najlepszej roli (Time), Pulsująca emocjami historia (The Wrap), Wielki pean na cześć kobiet (Little White Lies) – piszą zachwyceni recenzenci.
Bohaterki filmu, Janis (Cruz) i Ana (Milena Smit), spotykają się na oddziale położniczym. Ta pierwsza jest dojrzałą kobietą, ta druga ledwie przestała być nastolatką. Obie są singielkami, obie czeka samodzielne macierzyństwo. Janis wie, że sobie poradzi, Ana jest pełna obaw. Wydaje się, że ich ścieżki ledwie się przetną, tymczasem więź, która je połączy, okaże się mocna jak pępowina. Jak to u Almodóvara bywa: zbieg okoliczności może stać się przeznaczeniem, a rodzina z wyboru tą, która zaoferuje bezwarunkową akceptację i miłość.
„Matki równoległe” to nie tylko tragikomiczna, intymna opowieść o bólu i blasku macierzyństwa. To również mocny głos przeciw rodzinnym sekretom i ukrywaniu prawdy o przeszłości. I właśnie kobiety, które tworzą pomost pomiędzy przeszłością i przyszłością, okazują się w filmie Almodóvara bezkompromisowymi rzeczniczkami otwartości przynoszącej ulgę i oczyszczenie.
Bohaterki filmu, Janis (Cruz) i Ana (Milena Smit), spotykają się na oddziale położniczym. Ta pierwsza jest dojrzałą kobietą, ta druga ledwie przestała być nastolatką. Obie są singielkami, obie czeka samodzielne macierzyństwo. Janis wie, że sobie poradzi, Ana jest pełna obaw. Wydaje się, że ich ścieżki ledwie się przetną, tymczasem więź, która je połączy, okaże się mocna jak pępowina. Jak to u Almodóvara bywa: zbieg okoliczności może stać się przeznaczeniem, a rodzina z wyboru tą, która zaoferuje bezwarunkową akceptację i miłość.
„Matki równoległe” to nie tylko tragikomiczna, intymna opowieść o bólu i blasku macierzyństwa. To również mocny głos przeciw rodzinnym sekretom i ukrywaniu prawdy o przeszłości. I właśnie kobiety, które tworzą pomost pomiędzy przeszłością i przyszłością, okazują się w filmie Almodóvara bezkompromisowymi rzeczniczkami otwartości przynoszącej ulgę i oczyszczenie.
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 26
A gdyby Twoim sąsiadem był Homo sapiens?
Twórcy przebojowych „Boskich” z Penelope Cruz i Antonio Banderasem oraz kultowego „Honorowego obywatela” wracają z komediodramatem, który przyciągnął ponad 2 miliony widzów do argentyńskich kin!
Twórcy przebojowych „Boskich” z Penelope Cruz i Antonio Banderasem oraz kultowego „Honorowego obywatela” wracają z komediodramatem, który przyciągnął ponad 2 miliony widzów do argentyńskich kin!
Reporter na mundialu, ksiądz z dzielnicy slumsów, milioner, reżyser filmowy, neurotyczny intelektualista, prezydent elekt. Wszystkie te postaci, i kilka innych, łączy wcielający się w nie wybitny argentyński aktor Guillermo Francella w nowej produkcji popularnego duetu Gastón Duprat i Mariano Cohn.
Ich film podzielony jest na szesnaście historii, a każdy z nich, w satyrycznym tonie, odnosi się do dylematów i sprzeczności, z jakimi zmaga się współczesny człowiek. To opowieść o absurdach, hipokryzji klasy średniej i wyższej, ale również o międzyludzkich relacjach, słabościach oraz pragnieniach, co nadaje jej uniwersalnego charakteru. Bo odpowiedników kolejnych postaci, w których rolę wciela się Francella, szukać można pod każdą długością i szerokością geograficzną.
Duprat i Cohn po raz kolejny w humorystyczny, ale momentami też gorzki sposób diagnozują społeczne zachowania, nastroje i wyzwania, z jakimi zmagamy się w dzisiejszej rzeczywistości na całym świecie. Ich najnowszy film to uniwersalna opowieść i celny portret ludzkiego gatunku – nie tylko Argentyńczyków.
Ich film podzielony jest na szesnaście historii, a każdy z nich, w satyrycznym tonie, odnosi się do dylematów i sprzeczności, z jakimi zmaga się współczesny człowiek. To opowieść o absurdach, hipokryzji klasy średniej i wyższej, ale również o międzyludzkich relacjach, słabościach oraz pragnieniach, co nadaje jej uniwersalnego charakteru. Bo odpowiedników kolejnych postaci, w których rolę wciela się Francella, szukać można pod każdą długością i szerokością geograficzną.
Duprat i Cohn po raz kolejny w humorystyczny, ale momentami też gorzki sposób diagnozują społeczne zachowania, nastroje i wyzwania, z jakimi zmagamy się w dzisiejszej rzeczywistości na całym świecie. Ich najnowszy film to uniwersalna opowieść i celny portret ludzkiego gatunku – nie tylko Argentyńczyków.
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 27
Trzy dni, jedna scena, niemal 30 kultowych zespołów, blisko sto godzin nagrań oraz jeden znakomity film Monterey Pop Festival, który odbył się w Kalifornii w 1967 roku, stanowi kluczowy punkt w kalendarzu amerykańskiej kontrkultury – to pierwszy tak wielki festiwal rockowy i wschód słońca na niebie lata miłości. Jimi Hendrix dokonał wtedy legendarnej destrukcji swojej gitary, a występ Jefferson Airplane zainspirował Jean-Luca Godarda do nakręcenia osobnego materiału poświęconego tej formacji.
W letni, czerwcowy weekend w 1967 roku, zaczęła się legenda Janis Joplin i Jimiego Hendrixa. Wystarczyły trzy gorące dni na stadionie w Monterey, by dzięki 27 artystom powstała kontrkultura i zrodził się kalifornijski sen. Zanim doszło do powstania Woodstocku, sto tysięcy osób podczas Monterey International Pop Festival, napędzanych psychodelicznymi dźwiękami, zawiązało komunę hipisowską. Trwało “lato miłości”. Scott McKenzie w swojej piosence sugerował obowiązujący dress code: „Be sure to wear some flowers in your hair.” Ludzie porzucali formalne, krępujące ubrania, by na boso, ale w dzwonach, splątani etnicznymi koralikami, z kwiatami we włosach, gromadzić się wśród oparów dymu, nie wiedząc jeszcze, co się wydarzy.
Film w nowej, odrestaurowanej wersji 4K.
reżyseria: D. A. Pennebaker
obsada. Janis Joplin, Jimi Hendrix, Ravi Shankar, Otis Redding, Paul Simon, Art Garfunkel, Denny Doherty, Scot McKenzie
USA 1968, 78'
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 28
Najnowszy film Asghara Farhadiego jest luźno inspirowany Krótkim filmem o miłości Krzysztofa Kieślowskiego, ale wielbiciele jego twórczości dostrzegą tu także nawiązania do Krótkiego filmu o zabijaniu, Czerwonego, Niebieskiego czy Podwójnego życia Weroniki. Nie mówiąc o tym, że autorem muzyki do Historii równoległych jest Zbigniew Preisner. O ile jednak Kieślowski z Preisnerem oczarowali świecki Zachód duchowością i metafizyką, Farhadi stoi mocno na ziemi. Tym, co interesuje go najbardziej, jest relacja rzeczywistości i fikcji, której status brzmi: „to skomplikowane”.
W poszukiwaniu inspiracji do nowej powieści Sylvie zaczyna podglądać mieszkających naprzeciwko braci i ich tajemniczą, piękna przyjaciółkę. Kiedy Sylvie zatrudnia do pomocy w codziennych obowiązkach młodego Adama, nie spodziewa się, że wkroczy on tak zdecydowanie w życie jej i obserwowanych przez nią braci. Adam spróbuje przekroczyć niebezpieczną granicę między fikcją kreowaną przez Sylvie, a rzeczywistością rodzącego się na ich oczach miłosnego trójkąta
reżyseria: Asghar Farhadi
aktorzy: Isabelle Huppert, Vincent Cassel, Virginie Efira, Catherine Deneuve, Pierre Niney
Francja/Włochy/Belgia 2026, 139'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 29
Trzech chłopaków wraz z tatą jednego z nich od ponad 15 lat co roku wyjeżdża wspólnie na wakacje, by nakręcić kolejny horror w niezwykłych plenerach i tajemniczych miejscach Polski. Czy ich przyjaźń przetrwa do końca świata?
Kilkanaście lat temu Maciej zabrał swojego syna i dwóch jego kolegów na wakacje, podczas których wspólnie nakręcili horror. Chciał w ten sposób odciągnąć chłopców od komputerów. Nie przypuszczał wtedy, że przerodzi się to w jedną z największych przygód jego życia i że razem stworzą nie tylko unikalną, ale z pewnością jedyną w swoim rodzaju serię horrorów zatytułowaną „Kandydaci Śmierci”. Dziś chłopcy mają prawie 30 lat. Bardzo się zmienili, a każdy z nich szuka własnej drogi.
„Kandydaci Śmierci” to zapis ich filmowych przygód na przestrzeni kilkunastu lat. To film o nich samych, o dorastaniu, pytaniach, lękach i marzeniach, a przede wszystkim o potędze wieloletniej przyjaźni.
Kilkanaście lat temu Maciej zabrał swojego syna i dwóch jego kolegów na wakacje, podczas których wspólnie nakręcili horror. Chciał w ten sposób odciągnąć chłopców od komputerów. Nie przypuszczał wtedy, że przerodzi się to w jedną z największych przygód jego życia i że razem stworzą nie tylko unikalną, ale z pewnością jedyną w swoim rodzaju serię horrorów zatytułowaną „Kandydaci Śmierci”. Dziś chłopcy mają prawie 30 lat. Bardzo się zmienili, a każdy z nich szuka własnej drogi.
„Kandydaci Śmierci” to zapis ich filmowych przygód na przestrzeni kilkunastu lat. To film o nich samych, o dorastaniu, pytaniach, lękach i marzeniach, a przede wszystkim o potędze wieloletniej przyjaźni.
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 30
Najbardziej odlotowi bohaterowie książek dla dzieci powracają do kin z nowymi przygodami. Zagadka detektywistyczna, pojedynki na Dzikim Zachodzie i podróże w kosmos to dopiero początek!
Czy skarpetka może zostać przebiegłym szeryfem, genialnym detektywem lub… międzygalaktycznym podróżnikiem? Oczywiście! W najnowszej odsłonie kinowych przygód ulubione urwisy z szuflady wyruszają na podbój nieznanych światów. Od pojedynków w samo południe, przez wybiegi mody, aż po rakiety startujące w stronę gwiazd – każda opowieść to zastrzyk pozytywnej energii i abstrakcyjnego humoru, który rozbawi do łez zarówno dzieci, jak i dorosłych.
Film oparty na kultowej lekturze szkolnej, serii bestsellerów Justyny Bednarek i Daniela de Latoura, które pokochały miliony młodych czytelników.
Czy skarpetka może zostać przebiegłym szeryfem, genialnym detektywem lub… międzygalaktycznym podróżnikiem? Oczywiście! W najnowszej odsłonie kinowych przygód ulubione urwisy z szuflady wyruszają na podbój nieznanych światów. Od pojedynków w samo południe, przez wybiegi mody, aż po rakiety startujące w stronę gwiazd – każda opowieść to zastrzyk pozytywnej energii i abstrakcyjnego humoru, który rozbawi do łez zarówno dzieci, jak i dorosłych.
Film oparty na kultowej lekturze szkolnej, serii bestsellerów Justyny Bednarek i Daniela de Latoura, które pokochały miliony młodych czytelników.
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 31
Najnowszy film reżysera hollywoodzkich przebojów „W pogoni za szczęściem”, „Siedem dusz” oraz „Ojcowie i córki” obejrzało we Włoszech już ponad milion widzów. „O czym sobie nie mówimy” to pasjonująca opowieść o związkach, o tajemnicach, tłumionych emocjach i niebezpiecznych pragnieniach. Film inspirowany jest powieścią „Siracusa” autorstwa Delii Ephron, która ukazała się także w Polsce. Pisarka jest również współscenarzystką filmu.
Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach lifestylowych. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu.
Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii – inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynce. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź. To dopiero początek nadchodzących problemów.
Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie, tworząc z pozoru udany związek. On jest profesorem filozofii na uniwersytecie i pisarzem walczącym z kryzysem twórczym. Ona z kolei to utalentowana, błyskotliwa dziennikarka, której felietony ukazują się w międzynarodowych magazynach lifestylowych. Do ich trwającego od dwóch dekad związku wkrada się coraz więcej rutyny oraz dystansu.
Aby odzyskać dawną energię, decydują się na wyjazd do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół: Anny i Paola oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii – inteligentnej, dociekliwej i ekscentrycznej nastolatki. Okazuje się, że także oni przeżywają poważny kryzys, który najbardziej odbija się na dziewczynce. Vittoria, która nie może dogadać się z rodzicami, znajduje oparcie w Carlu, nawiązując z nim bliską więź. To dopiero początek nadchodzących problemów.
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 32
Znudzone sobą małżeństwo zaprasza na kolację parę wyzwolonych sąsiadów. Gwiazdorska obsada w błyskotliwie pikantnej komedii o blaskach i cieniach pożycia małżeńskiego. Czy miłość i pożądanie mają swój nieprzekraczalny termin przydatności do spożycia?
Aby małżeńskiemu życiu dodać trochę smaku czasem warto zaprosić sąsiadów. Do stołu i nie tylko. Jak wiadomo niedaleko jest z jadalni do sypialni. Genialne aktorstwo, przezabawne dialogi nierzadko zaprawione nutką goryczy i sporo erotycznego napięcia.
Joe i Angela są małżeństwem z kilkunastoletnim stażem. Z pozoru ich związek wydaje się wręcz wzorcowy: zgodne, spokojne życie w porządnej dzielnicy, udane dziecko, niezły status materialny. Jednak pod powierzchnią kryją się wzajemne pretensje, drobne konflikty, a przede wszystkim nuda i rutyna. Gdy pewnego wieczoru Joe i Angela zapraszają na kolację parę tajemniczych sąsiadów, swobodna i przyjacielska rozmowa zaczyna zmieniać się w pełną dwuznaczności grę. To, co dotąd skrywane, wychodzi na jaw, a niewypowiedziane pragnienia ducha i ciała zaczynają nabierać niebezpiecznie realnych kształtów. Czy obie pary pójdą dziś spać we własnych łóżkach?
reżyseria: Olivia Wilde
aktorzy: Olivia Wilde, Seth Rogen, Penélope Cruz, Edward Norton
USA 2026, 107'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 33
Błyskotliwa i pełna humoru animacja koprodukcji hiszpańsko-irlandzkiej, która w przystępny sposób porusza ważne tematy ekologiczne. Gdy w urokliwej krainie nagle zaczyna brakować wody, grupa niezwykłych i nieco ekscentrycznych pustynnych stworzeń postanawia połączyć siły. Razem wyruszają w pełną niebezpieczeństw i zabawnych tarapatów podróż do legendarnego, ukrytego źródła, by ocalić swój dom przed wielką suszą.
Niemcy 2025, 75'
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 34
"Pierwszy prawdziwie dojrzały film animowany, który osiągnął poziom literackiej i wizualnej doskonałości. " - James Cameron Zanim „Matrix” nauczył nas kwestionować rzeczywistość, był „Ghost in the Shell”.
Kultowe anime Mamoru Oshii z 1995 roku, oparte na mandze Masamune Shirowa, przenosi widzów do cyberpunkowej przyszłości. To świat spełnionych marzeń o poszerzeniu ludzkich możliwości. Ciała można ulepszać niczym komputerowy hardware, a granica między człowiekiem i maszyną staje się coraz bardziej płynna. Gdy cyborg Major Motoko Kusanagi z Sekcji 9 rusza tropem hakera znanego jako Władca Marionetek, kryminalna intryga szybko zamienia się w fascynującą opowieść o tożsamości i świadomości. Pojawiają się filozoficzne pytania: co właściwie czyni nas ludźmi? I czy(m) jest “duch w skorupie”? „Ghost in the Shell” to zarazem estetyczny majstersztyk: ukazane z rozmachem neonowe panoramy Neo Tokio, hipnotyzująca animacja i klimat cyberpunku. Do tego wspaniała ścieżka dźwiękowa, dzięki której Kenji Kawaii nadał futurystycznej historii niemal mistyczny wymiar. Film nie tylko zrewolucjonizował animację, ale też na trwałe wpłynął na kino science fiction i popkulturę XXI wieku. Zainspirował nie tylko „Matrixa” czy „Avatara”, ale też serie gier Metal Gear Solid oraz Deus Ex.
Kultowe anime Mamoru Oshii z 1995 roku, oparte na mandze Masamune Shirowa, przenosi widzów do cyberpunkowej przyszłości. To świat spełnionych marzeń o poszerzeniu ludzkich możliwości. Ciała można ulepszać niczym komputerowy hardware, a granica między człowiekiem i maszyną staje się coraz bardziej płynna. Gdy cyborg Major Motoko Kusanagi z Sekcji 9 rusza tropem hakera znanego jako Władca Marionetek, kryminalna intryga szybko zamienia się w fascynującą opowieść o tożsamości i świadomości. Pojawiają się filozoficzne pytania: co właściwie czyni nas ludźmi? I czy(m) jest “duch w skorupie”? „Ghost in the Shell” to zarazem estetyczny majstersztyk: ukazane z rozmachem neonowe panoramy Neo Tokio, hipnotyzująca animacja i klimat cyberpunku. Do tego wspaniała ścieżka dźwiękowa, dzięki której Kenji Kawaii nadał futurystycznej historii niemal mistyczny wymiar. Film nie tylko zrewolucjonizował animację, ale też na trwałe wpłynął na kino science fiction i popkulturę XXI wieku. Zainspirował nie tylko „Matrixa” czy „Avatara”, ale też serie gier Metal Gear Solid oraz Deus Ex.
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 35
Od ponad ćwierć wieku ponadczasowy wiedeński Hotel Intercontinental, zaprojektowany przez Carla Appela i otwarty w 1964 roku, znajduje się pod opieką Luciusa Glanza, oddanego hotelarza granego przez jedynego w swoim rodzaju Willema Dafoe. Wspierany przez wymarzony zespół, m.in. pogrążoną w kłopotach córkę Lilly, czarującą kochankę Tasiko i lojalną ekipę pracowników pamiętających złoty wiek hotelu, Lucius zna każdy zakamarek gmachu jak własną kieszeń. Gdy dowiaduje się, że dzieło jego życia i jedyny dom, jaki znała jego córka, może wkrótce zostać zburzony przez dewelopera, mężczyzna wypowiada przybyszowi wojnę. Jednocześnie desperacko stara się trzymać fason, choć wszystko wokół niego, łącznie z jego popisowymi sufletami, zaczyna tracić dla niego sens. Wraz z przyjazdem inwestora do austriackiej stolicy staje się jasne, że w tym historycznym domu nie ma miejsca dla dwóch tak potężnych ego. Ten pełen uroku popis reżyserski to hołd dla miejsc i wspomnień, które – z powodów czasem niewytłumaczalnych – kochamy najbardziej.
reż. Gastón Solnicki
obsada. Willem Dafoe, Stéphanie Argerich, Claus Philipp
Argentyna, Austria 2025, 78'
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 36
„Pejzaż w kolorze sepii” to japońsko-polska produkcja na podstawie głośnej powieści Kazuo Ishiguro, laureata Nagrody Nobla, premierowo pokazana w selekcji oficjalnej festiwalu w Cannes.
Film w reżyserii Keiego Ishikawy jest pełną napięcia i niedopowiedzeń opowieścią o rodzinnych sekretach, pułapkach pamięci i kruchej więzi między matką a córką.
Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.
Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca.
Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”.
Film w reżyserii Keiego Ishikawy jest pełną napięcia i niedopowiedzeń opowieścią o rodzinnych sekretach, pułapkach pamięci i kruchej więzi między matką a córką.
Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.
Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca.
Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”.
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 37
Christopher Nolan, który nakręcił takie filmy jak "Interstellar" oraz "Oppenheimer" jest znany z tego, że nie boi się żadnego gatunku filmowego.
Po świetnie przyjętym i nagrodzonym 7 Oscarami® "Oppenheimerze" opowiadajacym historię powstania pierwszej bomby atomowej, teraz reżyser pracuje nad adaptacją "Odysei". To opowieść autorstwa Homera uznawana za jedno z najważniejszych dzieł literatury zachodniej. Opowiada o podróży Odyseusza, króla Itaki, który musi stawić czoła licznym wyzwaniom próbując wrócić do domu po wojnie trojańskiej. Powstała już niejedna ekranizacja klasycznego dzieła Homera, ale tym razem film nakręcony zostanie w technologii IMAX i będzie pierwszym tak nowoczesnym podejściem do "Odysei".
W filmie "Odysei" zobaczymy między innymi: Matta Damona, Toma Hollanda, Anne Hathaway, Zendayę, Roberta Pattinsona, Lupite Nyong'o oraz Charlize Theron.
Po świetnie przyjętym i nagrodzonym 7 Oscarami® "Oppenheimerze" opowiadajacym historię powstania pierwszej bomby atomowej, teraz reżyser pracuje nad adaptacją "Odysei". To opowieść autorstwa Homera uznawana za jedno z najważniejszych dzieł literatury zachodniej. Opowiada o podróży Odyseusza, króla Itaki, który musi stawić czoła licznym wyzwaniom próbując wrócić do domu po wojnie trojańskiej. Powstała już niejedna ekranizacja klasycznego dzieła Homera, ale tym razem film nakręcony zostanie w technologii IMAX i będzie pierwszym tak nowoczesnym podejściem do "Odysei".
W filmie "Odysei" zobaczymy między innymi: Matta Damona, Toma Hollanda, Anne Hathaway, Zendayę, Roberta Pattinsona, Lupite Nyong'o oraz Charlize Theron.
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 38
Elektryzujący, nonszalancki i pełen nieposkromionej energii legendarny debiut Jean-Luca Godarda. Film, od którego na dobre zaczęło się współczesne kino. Drobny gangster Michel (Jean-Paul Belmondo) przyjeżdża kradzionym samochodem z Marsylii do Paryża. Tam spotyka się z młodą Amerykanką Patricią (Jean Seberg), która stawia pierwsze kroki jako dziennikarka. Para flirtuje ze sobą i angażuje się w romantyczną grę – czy kryminalne sprawy Michela wpłyną na ich relację?
Zrywając z konwencjami i proponując własną, dynamiczną estetykę, Do utraty tchu utorowało drogę wszystkim późniejszym „nowym falom” oraz połączyło miłość do amerykańskiej kultury z paryską kinofilią i duchem młodości. Trudno przecenić wpływ filmu na kolejne pokolenia twórców: od Nowego Hollywood po zastępy niezależnych reżyserów i reżyserek, dla których brawurowe dzieło Godarda pozostaje niesłabnącym źródłem inspiracji. Kręcone małą ekipą na ulicach Paryża, Do utraty tchu wypromowało też ikoniczny duet: buńczucznego Belmondo oraz nowoczesną, nieprzystępną Seberg. Kiedy myślimy o Francji jako o stolicy kina, przed oczami mamy właśnie kadry z debiutu Godarda. Zafascynowany Do utraty tchu Richard Linklater zrealizował wchodzącą właśnie do polskich kin Nową falę: stylizowaną na przełom lat 50. i 60. opowieść o tym, jak powstawał ten jeden z najsłynniejszych filmów w historii kina.
Ekscytująca zabawa gatunkami, jaką dostajemy w Do utraty tchu, to z jednej strony bunt przeciwko zmurszałemu kinu lat 50., z którym nowofalowcy chcieli się rozprawić, a z drugiej – efekt niezliczonych seansów hollywoodzkich filmów klasy B, jakie pasjami oglądali oni w paryskich kinach. Jest to też buńczuczna deklaracja twórcy, który zdaje się mówić: „Nazywam się Godard i na waszych oczach zmieniam to, co wszyscy kochamy najbardziej: KINO”.
Ponad 60 lat po premierze, Do utraty tchu pozostaje klasykiem gwałtownym, ekscytującym i wciąż atrakcyjnym.
Wersja odrestaurowana 4K w dystrybucji Past Perfect.
Zrywając z konwencjami i proponując własną, dynamiczną estetykę, Do utraty tchu utorowało drogę wszystkim późniejszym „nowym falom” oraz połączyło miłość do amerykańskiej kultury z paryską kinofilią i duchem młodości. Trudno przecenić wpływ filmu na kolejne pokolenia twórców: od Nowego Hollywood po zastępy niezależnych reżyserów i reżyserek, dla których brawurowe dzieło Godarda pozostaje niesłabnącym źródłem inspiracji. Kręcone małą ekipą na ulicach Paryża, Do utraty tchu wypromowało też ikoniczny duet: buńczucznego Belmondo oraz nowoczesną, nieprzystępną Seberg. Kiedy myślimy o Francji jako o stolicy kina, przed oczami mamy właśnie kadry z debiutu Godarda. Zafascynowany Do utraty tchu Richard Linklater zrealizował wchodzącą właśnie do polskich kin Nową falę: stylizowaną na przełom lat 50. i 60. opowieść o tym, jak powstawał ten jeden z najsłynniejszych filmów w historii kina.
Ekscytująca zabawa gatunkami, jaką dostajemy w Do utraty tchu, to z jednej strony bunt przeciwko zmurszałemu kinu lat 50., z którym nowofalowcy chcieli się rozprawić, a z drugiej – efekt niezliczonych seansów hollywoodzkich filmów klasy B, jakie pasjami oglądali oni w paryskich kinach. Jest to też buńczuczna deklaracja twórcy, który zdaje się mówić: „Nazywam się Godard i na waszych oczach zmieniam to, co wszyscy kochamy najbardziej: KINO”.
Ponad 60 lat po premierze, Do utraty tchu pozostaje klasykiem gwałtownym, ekscytującym i wciąż atrakcyjnym.
Wersja odrestaurowana 4K w dystrybucji Past Perfect.
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 39
W „Prawie pożądania”, uważanym za wzór gejowskiego melodramatu, Almodóvar (główna rola w filmie to alter ego reżysera) pokazuje homoseksualizm i transseksualizm w sposób naturalny i bez stygmatyzacji, przełamując tabu, jakim były one w Hiszpanii lat 80. XX wieku, kiedy homoseksualizm był wyśmiewany, a w najlepszym razie pomijany, zaś osoby transseksualne były często przedstawiane jako chore i ułomne. Jest ono kluczowe dla zrozumienia ewolucji reżysera, który często wspominał, że „Prawo pożądania" to jeden z jego najbardziej osobistych filmów i jeden z tych, z których jest najbardziej dumny. Pedro i jego brat, Agustin Almodovar, grają epizody w "Prawie pożądania", a oprócz tego reżyser dubbinguje jedną z postaci i śpiewa, w duecie z Fabio McNamarą, „Satanasę” - kultową piosenkę madryckiej movidy.
Do historii kina przeszła nocna scena, w której Carmen Maura, w upalną madrycką noc, prosi zamiatacza ulic, żeby oblał ją wodą. Scena powstała ad hoc. „Złapali faceta, który podlewał rośliny, ogrodnika z ratusza, kazali mu podłączyć wąż i lać na mnie wodę. Zrobił to, a ja upadłem na ziemię, bo nie możecie sobie wyobrazić siły tego węża. I jak wspaniała wyszła potem ta scena. To właśnie jest magia kina, wszystko jest kłamstwem, ale potem wszystko jest prawdą. Innego dnia przyjechaliśmy na plan, a Pedrowi w ogóle nie podobała się scenografia, więc był bardzo smutny. Poszłam zrobić sobie makijaż, a on wrócił z dwiema siekierami i zapytał mnie: „Którą wolisz?” Wzięłam obie siekiery i powiedziałam: „Tę,”. A on na to: „No to ją weź, bo to wszystko zniszczysz”. I wymyślił, że rozwalę dekoracje, rozmawiając przez telefon. Wtedy wszystko wydawało mi się normalne. To było wspaniałe. Pedro miał sposób, w jaki rozumiał swoje historie i dzięki temu wszystko do siebie pasowało” – wspomina Carmen Maura.
aktorzy. Eusebio Poncela, Carmen Maura, Antonio Banderas, Miguel Molina, Fernando Guillén, Rossy de Palma, Nacho Martínez, Helga Liné, Agustín Almodóvar, Manuela Velasco, Bibiana Fernández,
Hiszpania 1987, 100'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 40
A gdyby Twoim sąsiadem był Homo sapiens?
Twórcy przebojowych „Boskich” z Penelope Cruz i Antonio Banderasem oraz kultowego „Honorowego obywatela” wracają z komediodramatem, który przyciągnął ponad 2 miliony widzów do argentyńskich kin!
Twórcy przebojowych „Boskich” z Penelope Cruz i Antonio Banderasem oraz kultowego „Honorowego obywatela” wracają z komediodramatem, który przyciągnął ponad 2 miliony widzów do argentyńskich kin!
Reporter na mundialu, ksiądz z dzielnicy slumsów, milioner, reżyser filmowy, neurotyczny intelektualista, prezydent elekt. Wszystkie te postaci, i kilka innych, łączy wcielający się w nie wybitny argentyński aktor Guillermo Francella w nowej produkcji popularnego duetu Gastón Duprat i Mariano Cohn.
Ich film podzielony jest na szesnaście historii, a każdy z nich, w satyrycznym tonie, odnosi się do dylematów i sprzeczności, z jakimi zmaga się współczesny człowiek. To opowieść o absurdach, hipokryzji klasy średniej i wyższej, ale również o międzyludzkich relacjach, słabościach oraz pragnieniach, co nadaje jej uniwersalnego charakteru. Bo odpowiedników kolejnych postaci, w których rolę wciela się Francella, szukać można pod każdą długością i szerokością geograficzną.
Duprat i Cohn po raz kolejny w humorystyczny, ale momentami też gorzki sposób diagnozują społeczne zachowania, nastroje i wyzwania, z jakimi zmagamy się w dzisiejszej rzeczywistości na całym świecie. Ich najnowszy film to uniwersalna opowieść i celny portret ludzkiego gatunku – nie tylko Argentyńczyków.
Ich film podzielony jest na szesnaście historii, a każdy z nich, w satyrycznym tonie, odnosi się do dylematów i sprzeczności, z jakimi zmaga się współczesny człowiek. To opowieść o absurdach, hipokryzji klasy średniej i wyższej, ale również o międzyludzkich relacjach, słabościach oraz pragnieniach, co nadaje jej uniwersalnego charakteru. Bo odpowiedników kolejnych postaci, w których rolę wciela się Francella, szukać można pod każdą długością i szerokością geograficzną.
Duprat i Cohn po raz kolejny w humorystyczny, ale momentami też gorzki sposób diagnozują społeczne zachowania, nastroje i wyzwania, z jakimi zmagamy się w dzisiejszej rzeczywistości na całym świecie. Ich najnowszy film to uniwersalna opowieść i celny portret ludzkiego gatunku – nie tylko Argentyńczyków.
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 41
Trzy dni, jedna scena, niemal 30 kultowych zespołów, blisko sto godzin nagrań oraz jeden znakomity film Monterey Pop Festival, który odbył się w Kalifornii w 1967 roku, stanowi kluczowy punkt w kalendarzu amerykańskiej kontrkultury – to pierwszy tak wielki festiwal rockowy i wschód słońca na niebie lata miłości. Jimi Hendrix dokonał wtedy legendarnej destrukcji swojej gitary, a występ Jefferson Airplane zainspirował Jean-Luca Godarda do nakręcenia osobnego materiału poświęconego tej formacji.
W letni, czerwcowy weekend w 1967 roku, zaczęła się legenda Janis Joplin i Jimiego Hendrixa. Wystarczyły trzy gorące dni na stadionie w Monterey, by dzięki 27 artystom powstała kontrkultura i zrodził się kalifornijski sen. Zanim doszło do powstania Woodstocku, sto tysięcy osób podczas Monterey International Pop Festival, napędzanych psychodelicznymi dźwiękami, zawiązało komunę hipisowską. Trwało “lato miłości”. Scott McKenzie w swojej piosence sugerował obowiązujący dress code: „Be sure to wear some flowers in your hair.” Ludzie porzucali formalne, krępujące ubrania, by na boso, ale w dzwonach, splątani etnicznymi koralikami, z kwiatami we włosach, gromadzić się wśród oparów dymu, nie wiedząc jeszcze, co się wydarzy.
Film w nowej, odrestaurowanej wersji 4K.
reżyseria: D. A. Pennebaker
obsada. Janis Joplin, Jimi Hendrix, Ravi Shankar, Otis Redding, Paul Simon, Art Garfunkel, Denny Doherty, Scot McKenzie
USA 1968, 78'
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 42
Najnowszy film Asghara Farhadiego jest luźno inspirowany Krótkim filmem o miłości Krzysztofa Kieślowskiego, ale wielbiciele jego twórczości dostrzegą tu także nawiązania do Krótkiego filmu o zabijaniu, Czerwonego, Niebieskiego czy Podwójnego życia Weroniki. Nie mówiąc o tym, że autorem muzyki do Historii równoległych jest Zbigniew Preisner. O ile jednak Kieślowski z Preisnerem oczarowali świecki Zachód duchowością i metafizyką, Farhadi stoi mocno na ziemi. Tym, co interesuje go najbardziej, jest relacja rzeczywistości i fikcji, której status brzmi: „to skomplikowane”.
W poszukiwaniu inspiracji do nowej powieści Sylvie zaczyna podglądać mieszkających naprzeciwko braci i ich tajemniczą, piękna przyjaciółkę. Kiedy Sylvie zatrudnia do pomocy w codziennych obowiązkach młodego Adama, nie spodziewa się, że wkroczy on tak zdecydowanie w życie jej i obserwowanych przez nią braci. Adam spróbuje przekroczyć niebezpieczną granicę między fikcją kreowaną przez Sylvie, a rzeczywistością rodzącego się na ich oczach miłosnego trójkąta
reżyseria: Asghar Farhadi
aktorzy: Isabelle Huppert, Vincent Cassel, Virginie Efira, Catherine Deneuve, Pierre Niney
Francja/Włochy/Belgia 2026, 139'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 43
Trzech chłopaków wraz z tatą jednego z nich od ponad 15 lat co roku wyjeżdża wspólnie na wakacje, by nakręcić kolejny horror w niezwykłych plenerach i tajemniczych miejscach Polski. Czy ich przyjaźń przetrwa do końca świata?
Kilkanaście lat temu Maciej zabrał swojego syna i dwóch jego kolegów na wakacje, podczas których wspólnie nakręcili horror. Chciał w ten sposób odciągnąć chłopców od komputerów. Nie przypuszczał wtedy, że przerodzi się to w jedną z największych przygód jego życia i że razem stworzą nie tylko unikalną, ale z pewnością jedyną w swoim rodzaju serię horrorów zatytułowaną „Kandydaci Śmierci”. Dziś chłopcy mają prawie 30 lat. Bardzo się zmienili, a każdy z nich szuka własnej drogi.
„Kandydaci Śmierci” to zapis ich filmowych przygód na przestrzeni kilkunastu lat. To film o nich samych, o dorastaniu, pytaniach, lękach i marzeniach, a przede wszystkim o potędze wieloletniej przyjaźni.
Kilkanaście lat temu Maciej zabrał swojego syna i dwóch jego kolegów na wakacje, podczas których wspólnie nakręcili horror. Chciał w ten sposób odciągnąć chłopców od komputerów. Nie przypuszczał wtedy, że przerodzi się to w jedną z największych przygód jego życia i że razem stworzą nie tylko unikalną, ale z pewnością jedyną w swoim rodzaju serię horrorów zatytułowaną „Kandydaci Śmierci”. Dziś chłopcy mają prawie 30 lat. Bardzo się zmienili, a każdy z nich szuka własnej drogi.
„Kandydaci Śmierci” to zapis ich filmowych przygód na przestrzeni kilkunastu lat. To film o nich samych, o dorastaniu, pytaniach, lękach i marzeniach, a przede wszystkim o potędze wieloletniej przyjaźni.
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 44
„Pejzaż w kolorze sepii” to japońsko-polska produkcja na podstawie głośnej powieści Kazuo Ishiguro, laureata Nagrody Nobla, premierowo pokazana w selekcji oficjalnej festiwalu w Cannes.
Film w reżyserii Keiego Ishikawy jest pełną napięcia i niedopowiedzeń opowieścią o rodzinnych sekretach, pułapkach pamięci i kruchej więzi między matką a córką.
Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.
Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca.
Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”.
Film w reżyserii Keiego Ishikawy jest pełną napięcia i niedopowiedzeń opowieścią o rodzinnych sekretach, pułapkach pamięci i kruchej więzi między matką a córką.
Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.
Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca.
Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”.
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 45
Szaleni naukowcy i podróżnicy to ulubieni bohaterowie filmów legendarnego reżysera Wernera Herzoga. Dr Steve Boyes obsesyjnie tropi olbrzymie słonie nazywane duchami, których daleki krewniak jako trofeum został wystawiony w muzeum w Waszyngtonie.
Obserwujemy ekspedycję Bouyes'a do Angoli, na niezamieszkałych terenach wielkości Anglii, które tubylcy nazywają końcem świata. Herzog dokumentuje obsesje, marzenia i niezwykłą wyobraźnię swojego bohatera, zadając pytanie, czy nie lepiej, żeby słonie pozostały poza ludzkim zasięgiem i funkcjonowały jako tytułowe duchy? A marzenia o kontakcie z dzikością pozostały tylko w naszych snach?
Obserwujemy ekspedycję Bouyes'a do Angoli, na niezamieszkałych terenach wielkości Anglii, które tubylcy nazywają końcem świata. Herzog dokumentuje obsesje, marzenia i niezwykłą wyobraźnię swojego bohatera, zadając pytanie, czy nie lepiej, żeby słonie pozostały poza ludzkim zasięgiem i funkcjonowały jako tytułowe duchy? A marzenia o kontakcie z dzikością pozostały tylko w naszych snach?
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 46
Najnowszy film Asghara Farhadiego jest luźno inspirowany Krótkim filmem o miłości Krzysztofa Kieślowskiego, ale wielbiciele jego twórczości dostrzegą tu także nawiązania do Krótkiego filmu o zabijaniu, Czerwonego, Niebieskiego czy Podwójnego życia Weroniki. Nie mówiąc o tym, że autorem muzyki do Historii równoległych jest Zbigniew Preisner. O ile jednak Kieślowski z Preisnerem oczarowali świecki Zachód duchowością i metafizyką, Farhadi stoi mocno na ziemi. Tym, co interesuje go najbardziej, jest relacja rzeczywistości i fikcji, której status brzmi: „to skomplikowane”.
reżyseria: Asghar Farhadi
aktorzy: Isabelle Huppert, Vincent Cassel, Virginie Efira, Catherine Deneuve, Pierre Niney
Francja/Włochy/Belgia 2026, 139'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 47
Józef K. wezwany niespodziewanie przed sąd, nie znając aktu oskarżenia ani swoich sędziów, przechodzi długotrwały proces psychicznej metamorfozy, ulegając stopniowo fascynującej potędze nieuchwytnego i niesprecyzowanego do końca wymiaru sprawiedliwości. Welles ukazuje Kafkowskiego bohatera beznadziejnie błąkającego się wśród labiryntu sądowych korytarzy i bezskutecznie usiłującego ustalić przyczyny oskarżenia. Tajemnicza i bezwzględna machina biurokratyczna sprawia, że bohater akceptuje końcu swoją tragiczną sytuację. Welles, będąc w zasadzie wierny duchowi Kafkowskiego arcydzieła, wprowadził kilka własnych, dość śmiałych pomysłów realizacyjnych, które jednak nie wpłynęły na głębię przesłania literackiego pierwowzoru.
Reżyseria
Orson Welles
Obsada
Anthony Perkins, Orson Welles, Jeanne Moreau, Romy Schneider, Arnoldo Foà
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 48
połączenie erotycznego thrillera z melodramatem był pierwszym dziełem Pedra Almodovara, które trafiło do kin w Stanach Zjednoczonych. Zafascynowany reżyserem Quentin Tarantino uważa, że pierwsze minuty otwierające film to „najdziksza scena w historii kina”. Mówi się, że marzeniem Almodovara było obsadzenie Marcella Mastroianniego w roli emerytowanego toreadora. Ostatecznie znakomicie zagrał go Nacho Martínez. Partneruje mu Assumpta Serna. „Większość facetów pracujących na planie była gejami, jak Pedro, czy mój partner Nacho Martínez, a także aktor, z którym poszłam do łóżka w pierwszej mojej scenie, Jesús Ruyman.” – wspomina aktorka. Mimo scen seksu i nagości, w których brała udział, co zniechęciło inne aktorki do przyjęcia roli, czuła się „tak komfortowo, jak to tylko możliwe”.
Był to drugi film, w którym Antonio Banderas współpracował z Almodovarem i za rolę otrzymał nominację do nagrody Goya. W jednym z epizodów wystąpił sam reżyser. „Matador” jest jego pierwszym dojrzałym dziełem po serii nieokiełznanych, transgresyjnych komedii, przy jednoczesnym zachowaniu prowokacyjnego stylu. Film zgłębia złożoną relację między namiętnością, seksem i śmiercią, która ma być zwieńczeniem przyjemności erotycznej, a opowiedziana w nim historia jest romantyczna i amoralna, intymna i perwersyjna. Znajdziemy w nim motywy powtarzające się w twórczości reżysera: obsesję, czarny humor oraz estetykę intensywnych kolorów – róż, żółć i czerwień kojarzone ze światem walk byków i słynne zdania, jak to: „Kobiety powinny być zabijane jak byki, osaczane, zanim zdadzą sobie z tego sprawę”.
aktorzy. Assumpta Serna, Antonio Banderas, Nacho Martínez, Eva Cobo, Julieta Serrano, Chus Lampreave, Carmen Maura, Eusebio Poncela, Bibi Andersen, Luis Ciges, Verónica Forqué
Hiszpania 1986, 110'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 49
Wskutek tajemniczego wydarzenia ulica Dębowa zostaje oddzielona od przedmieść i przeniesiona w nieznane miejsce. Tam, w zupełnie obcej okolicy, rodzina Plattów szybko przekonuje się, że aby przetrwać, musi trzymać się razem.
Reż: David Robert Mitchell Występują: Anne Hathaway, Ewan McGrego
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 50
Elektryzujący, nonszalancki i pełen nieposkromionej energii legendarny debiut Jean-Luca Godarda. Film, od którego na dobre zaczęło się współczesne kino. Drobny gangster Michel (Jean-Paul Belmondo) przyjeżdża kradzionym samochodem z Marsylii do Paryża. Tam spotyka się z młodą Amerykanką Patricią (Jean Seberg), która stawia pierwsze kroki jako dziennikarka. Para flirtuje ze sobą i angażuje się w romantyczną grę – czy kryminalne sprawy Michela wpłyną na ich relację?
Zrywając z konwencjami i proponując własną, dynamiczną estetykę, Do utraty tchu utorowało drogę wszystkim późniejszym „nowym falom” oraz połączyło miłość do amerykańskiej kultury z paryską kinofilią i duchem młodości. Trudno przecenić wpływ filmu na kolejne pokolenia twórców: od Nowego Hollywood po zastępy niezależnych reżyserów i reżyserek, dla których brawurowe dzieło Godarda pozostaje niesłabnącym źródłem inspiracji. Kręcone małą ekipą na ulicach Paryża, Do utraty tchu wypromowało też ikoniczny duet: buńczucznego Belmondo oraz nowoczesną, nieprzystępną Seberg. Kiedy myślimy o Francji jako o stolicy kina, przed oczami mamy właśnie kadry z debiutu Godarda. Zafascynowany Do utraty tchu Richard Linklater zrealizował wchodzącą właśnie do polskich kin Nową falę: stylizowaną na przełom lat 50. i 60. opowieść o tym, jak powstawał ten jeden z najsłynniejszych filmów w historii kina.
Ekscytująca zabawa gatunkami, jaką dostajemy w Do utraty tchu, to z jednej strony bunt przeciwko zmurszałemu kinu lat 50., z którym nowofalowcy chcieli się rozprawić, a z drugiej – efekt niezliczonych seansów hollywoodzkich filmów klasy B, jakie pasjami oglądali oni w paryskich kinach. Jest to też buńczuczna deklaracja twórcy, który zdaje się mówić: „Nazywam się Godard i na waszych oczach zmieniam to, co wszyscy kochamy najbardziej: KINO”.
Ponad 60 lat po premierze, Do utraty tchu pozostaje klasykiem gwałtownym, ekscytującym i wciąż atrakcyjnym.
Wersja odrestaurowana 4K w dystrybucji Past Perfect.
Zrywając z konwencjami i proponując własną, dynamiczną estetykę, Do utraty tchu utorowało drogę wszystkim późniejszym „nowym falom” oraz połączyło miłość do amerykańskiej kultury z paryską kinofilią i duchem młodości. Trudno przecenić wpływ filmu na kolejne pokolenia twórców: od Nowego Hollywood po zastępy niezależnych reżyserów i reżyserek, dla których brawurowe dzieło Godarda pozostaje niesłabnącym źródłem inspiracji. Kręcone małą ekipą na ulicach Paryża, Do utraty tchu wypromowało też ikoniczny duet: buńczucznego Belmondo oraz nowoczesną, nieprzystępną Seberg. Kiedy myślimy o Francji jako o stolicy kina, przed oczami mamy właśnie kadry z debiutu Godarda. Zafascynowany Do utraty tchu Richard Linklater zrealizował wchodzącą właśnie do polskich kin Nową falę: stylizowaną na przełom lat 50. i 60. opowieść o tym, jak powstawał ten jeden z najsłynniejszych filmów w historii kina.
Ekscytująca zabawa gatunkami, jaką dostajemy w Do utraty tchu, to z jednej strony bunt przeciwko zmurszałemu kinu lat 50., z którym nowofalowcy chcieli się rozprawić, a z drugiej – efekt niezliczonych seansów hollywoodzkich filmów klasy B, jakie pasjami oglądali oni w paryskich kinach. Jest to też buńczuczna deklaracja twórcy, który zdaje się mówić: „Nazywam się Godard i na waszych oczach zmieniam to, co wszyscy kochamy najbardziej: KINO”.
Ponad 60 lat po premierze, Do utraty tchu pozostaje klasykiem gwałtownym, ekscytującym i wciąż atrakcyjnym.
Wersja odrestaurowana 4K w dystrybucji Past Perfect.
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 51
„Pucio kocha zwierzaki” to ekranizacja bestsellerowej serii książek dr Marty Galewskiej-Kustry z ilustracjami Joanny Kłos. Opowieści o Puciu, publikowane przez Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, w lekki, mądry i pełen humoru sposób oswajają tematy bliskie wszystkim przedszkolakom. W animacji ponownie usłyszymy gwiazdorską obsadę dubbingową: m.in. Joannę Pach-Żbikowską, Małgorzatę Sochę i Artura Barcisia, oraz wyjątkową oprawę muzyczną autorstwa Grzegorza Turnaua.
Odcinki, które zobaczymy w trakcie seansów:
● Pucio u weterynarza – reż. Anna Błaszczyk
● Pucio i Malina w przedszkolu – reż. Marta Stróżycka
● Pucio i pojazdy – reż. Marta Stróżycka
● Pucio i kołysanka dla samolotu – reż. Marta Stróżycka
● Pucio tańczy – reż. Anna Błaszczyk
● Pucio sadzi drzewo – reż. Katarzyna Agopsowicz
● Pucio i późny spacer – reż. Dominik Litwiniak
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 52
„Pejzaż w kolorze sepii” to japońsko-polska produkcja na podstawie głośnej powieści Kazuo Ishiguro, laureata Nagrody Nobla, premierowo pokazana w selekcji oficjalnej festiwalu w Cannes.
Film w reżyserii Keiego Ishikawy jest pełną napięcia i niedopowiedzeń opowieścią o rodzinnych sekretach, pułapkach pamięci i kruchej więzi między matką a córką.
Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.
Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca.
Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”.
Film w reżyserii Keiego Ishikawy jest pełną napięcia i niedopowiedzeń opowieścią o rodzinnych sekretach, pułapkach pamięci i kruchej więzi między matką a córką.
Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.
Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca.
Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”.
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 53
Szaleni naukowcy i podróżnicy to ulubieni bohaterowie filmów legendarnego reżysera Wernera Herzoga. Dr Steve Boyes obsesyjnie tropi olbrzymie słonie nazywane duchami, których daleki krewniak jako trofeum został wystawiony w muzeum w Waszyngtonie.
Obserwujemy ekspedycję Bouyes'a do Angoli, na niezamieszkałych terenach wielkości Anglii, które tubylcy nazywają końcem świata. Herzog dokumentuje obsesje, marzenia i niezwykłą wyobraźnię swojego bohatera, zadając pytanie, czy nie lepiej, żeby słonie pozostały poza ludzkim zasięgiem i funkcjonowały jako tytułowe duchy? A marzenia o kontakcie z dzikością pozostały tylko w naszych snach?
Obserwujemy ekspedycję Bouyes'a do Angoli, na niezamieszkałych terenach wielkości Anglii, które tubylcy nazywają końcem świata. Herzog dokumentuje obsesje, marzenia i niezwykłą wyobraźnię swojego bohatera, zadając pytanie, czy nie lepiej, żeby słonie pozostały poza ludzkim zasięgiem i funkcjonowały jako tytułowe duchy? A marzenia o kontakcie z dzikością pozostały tylko w naszych snach?
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 54
Dzieła inspirowane meksykańską i indiańską sztuką ludową, łączące realizm formy z elementami symbolizmu i surrealizmu, drastyczne wątki autobiograficzne – to Frida Kahlo. Kim była jedna z najsłynniejszych malarek świata, prywatnie słynąca z noszenia kolorowych turbanów? Na to pytanie postara się odpowiedzieć Ali Ray, podróżniczka, dziennikarka, feministka, znawczyni kulinarna i reżyserka. W swoim filmie udowadnia, że Frida Kahlo to prawdziwa ikona. Ali Ray zagląda z kamerą do słynnego domu Fridy – Niebieskiego Domu – w Meksyku. Poprzez tematykę, jaką Frida Kahlo podejmowała w swoich obrazach (aborcja, śmierć, samotność, choroba, fizjologia, gender, ukazywanie kobiecej nagości, poronień, przemocy, zdrady, lesbianizmu, niedoskonałości ludzkiego ciała oraz obrazoburczych opinii, erotyzmu, patriotyzmu czy fascynacji politycznych), Frida Kahlo nadała współczesnej sztuce feministycznej nowy kierunek. Jej dzieła nie pozwalają bowiem na seksualizację kobiety czy voyeuryzm, gdzie wizja świata oparta jest na przeświadczeniu, że to płeć żeńska, w pełni uprzedmiotowiona przez mężczyznę, staje się biernym obiektem, a nie aktywnym obserwatorem rzeczywistości, w której funkcjonuje i pełni konkretne role.
reżyseria: Ali Ray 90 minut
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 55
Od ponad ćwierć wieku ponadczasowy wiedeński Hotel Intercontinental, zaprojektowany przez Carla Appela i otwarty w 1964 roku, znajduje się pod opieką Luciusa Glanza, oddanego hotelarza granego przez jedynego w swoim rodzaju Willema Dafoe. Wspierany przez wymarzony zespół, m.in. pogrążoną w kłopotach córkę Lilly, czarującą kochankę Tasiko i lojalną ekipę pracowników pamiętających złoty wiek hotelu, Lucius zna każdy zakamarek gmachu jak własną kieszeń. Gdy dowiaduje się, że dzieło jego życia i jedyny dom, jaki znała jego córka, może wkrótce zostać zburzony przez dewelopera, mężczyzna wypowiada przybyszowi wojnę. Jednocześnie desperacko stara się trzymać fason, choć wszystko wokół niego, łącznie z jego popisowymi sufletami, zaczyna tracić dla niego sens. Wraz z przyjazdem inwestora do austriackiej stolicy staje się jasne, że w tym historycznym domu nie ma miejsca dla dwóch tak potężnych ego. Ten pełen uroku popis reżyserski to hołd dla miejsc i wspomnień, które – z powodów czasem niewytłumaczalnych – kochamy najbardziej.
reż. Gastón Solnicki
obsada. Willem Dafoe, Stéphanie Argerich, Claus Philipp
Argentyna, Austria 2025, 78'
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 56
Najnowszy film Asghara Farhadiego jest luźno inspirowany Krótkim filmem o miłości Krzysztofa Kieślowskiego, ale wielbiciele jego twórczości dostrzegą tu także nawiązania do Krótkiego filmu o zabijaniu, Czerwonego, Niebieskiego czy Podwójnego życia Weroniki. Nie mówiąc o tym, że autorem muzyki do Historii równoległych jest Zbigniew Preisner. O ile jednak Kieślowski z Preisnerem oczarowali świecki Zachód duchowością i metafizyką, Farhadi stoi mocno na ziemi. Tym, co interesuje go najbardziej, jest relacja rzeczywistości i fikcji, której status brzmi: „to skomplikowane”.
reżyseria: Asghar Farhadi
aktorzy: Isabelle Huppert, Vincent Cassel, Virginie Efira, Catherine Deneuve, Pierre Niney
Francja/Włochy/Belgia 2026, 139'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 57
Wskutek tajemniczego wydarzenia ulica Dębowa zostaje oddzielona od przedmieść i przeniesiona w nieznane miejsce. Tam, w zupełnie obcej okolicy, rodzina Plattów szybko przekonuje się, że aby przetrwać, musi trzymać się razem.
Reż: David Robert Mitchell Występują: Anne Hathaway, Ewan McGrego
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 58
Trzy dni, jedna scena, niemal 30 kultowych zespołów, blisko sto godzin nagrań oraz jeden znakomity film Monterey Pop Festival, który odbył się w Kalifornii w 1967 roku, stanowi kluczowy punkt w kalendarzu amerykańskiej kontrkultury – to pierwszy tak wielki festiwal rockowy i wschód słońca na niebie lata miłości. Jimi Hendrix dokonał wtedy legendarnej destrukcji swojej gitary, a występ Jefferson Airplane zainspirował Jean-Luca Godarda do nakręcenia osobnego materiału poświęconego tej formacji.
W letni, czerwcowy weekend w 1967 roku, zaczęła się legenda Janis Joplin i Jimiego Hendrixa. Wystarczyły trzy gorące dni na stadionie w Monterey, by dzięki 27 artystom powstała kontrkultura i zrodził się kalifornijski sen. Zanim doszło do powstania Woodstocku, sto tysięcy osób podczas Monterey International Pop Festival, napędzanych psychodelicznymi dźwiękami, zawiązało komunę hipisowską. Trwało “lato miłości”. Scott McKenzie w swojej piosence sugerował obowiązujący dress code: „Be sure to wear some flowers in your hair.” Ludzie porzucali formalne, krępujące ubrania, by na boso, ale w dzwonach, splątani etnicznymi koralikami, z kwiatami we włosach, gromadzić się wśród oparów dymu, nie wiedząc jeszcze, co się wydarzy.
Film w nowej, odrestaurowanej wersji 4K.
reżyseria: D. A. Pennebaker
obsada. Janis Joplin, Jimi Hendrix, Ravi Shankar, Otis Redding, Paul Simon, Art Garfunkel, Denny Doherty, Scot McKenzie
USA 1968, 78'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 59
Elektryzujący, nonszalancki i pełen nieposkromionej energii legendarny debiut Jean-Luca Godarda. Film, od którego na dobre zaczęło się współczesne kino. Drobny gangster Michel (Jean-Paul Belmondo) przyjeżdża kradzionym samochodem z Marsylii do Paryża. Tam spotyka się z młodą Amerykanką Patricią (Jean Seberg), która stawia pierwsze kroki jako dziennikarka. Para flirtuje ze sobą i angażuje się w romantyczną grę – czy kryminalne sprawy Michela wpłyną na ich relację?
Zrywając z konwencjami i proponując własną, dynamiczną estetykę, Do utraty tchu utorowało drogę wszystkim późniejszym „nowym falom” oraz połączyło miłość do amerykańskiej kultury z paryską kinofilią i duchem młodości. Trudno przecenić wpływ filmu na kolejne pokolenia twórców: od Nowego Hollywood po zastępy niezależnych reżyserów i reżyserek, dla których brawurowe dzieło Godarda pozostaje niesłabnącym źródłem inspiracji. Kręcone małą ekipą na ulicach Paryża, Do utraty tchu wypromowało też ikoniczny duet: buńczucznego Belmondo oraz nowoczesną, nieprzystępną Seberg. Kiedy myślimy o Francji jako o stolicy kina, przed oczami mamy właśnie kadry z debiutu Godarda. Zafascynowany Do utraty tchu Richard Linklater zrealizował wchodzącą właśnie do polskich kin Nową falę: stylizowaną na przełom lat 50. i 60. opowieść o tym, jak powstawał ten jeden z najsłynniejszych filmów w historii kina.
Ekscytująca zabawa gatunkami, jaką dostajemy w Do utraty tchu, to z jednej strony bunt przeciwko zmurszałemu kinu lat 50., z którym nowofalowcy chcieli się rozprawić, a z drugiej – efekt niezliczonych seansów hollywoodzkich filmów klasy B, jakie pasjami oglądali oni w paryskich kinach. Jest to też buńczuczna deklaracja twórcy, który zdaje się mówić: „Nazywam się Godard i na waszych oczach zmieniam to, co wszyscy kochamy najbardziej: KINO”.
Ponad 60 lat po premierze, Do utraty tchu pozostaje klasykiem gwałtownym, ekscytującym i wciąż atrakcyjnym.
Wersja odrestaurowana 4K w dystrybucji Past Perfect.
Zrywając z konwencjami i proponując własną, dynamiczną estetykę, Do utraty tchu utorowało drogę wszystkim późniejszym „nowym falom” oraz połączyło miłość do amerykańskiej kultury z paryską kinofilią i duchem młodości. Trudno przecenić wpływ filmu na kolejne pokolenia twórców: od Nowego Hollywood po zastępy niezależnych reżyserów i reżyserek, dla których brawurowe dzieło Godarda pozostaje niesłabnącym źródłem inspiracji. Kręcone małą ekipą na ulicach Paryża, Do utraty tchu wypromowało też ikoniczny duet: buńczucznego Belmondo oraz nowoczesną, nieprzystępną Seberg. Kiedy myślimy o Francji jako o stolicy kina, przed oczami mamy właśnie kadry z debiutu Godarda. Zafascynowany Do utraty tchu Richard Linklater zrealizował wchodzącą właśnie do polskich kin Nową falę: stylizowaną na przełom lat 50. i 60. opowieść o tym, jak powstawał ten jeden z najsłynniejszych filmów w historii kina.
Ekscytująca zabawa gatunkami, jaką dostajemy w Do utraty tchu, to z jednej strony bunt przeciwko zmurszałemu kinu lat 50., z którym nowofalowcy chcieli się rozprawić, a z drugiej – efekt niezliczonych seansów hollywoodzkich filmów klasy B, jakie pasjami oglądali oni w paryskich kinach. Jest to też buńczuczna deklaracja twórcy, który zdaje się mówić: „Nazywam się Godard i na waszych oczach zmieniam to, co wszyscy kochamy najbardziej: KINO”.
Ponad 60 lat po premierze, Do utraty tchu pozostaje klasykiem gwałtownym, ekscytującym i wciąż atrakcyjnym.
Wersja odrestaurowana 4K w dystrybucji Past Perfect.
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 60
„Pucio kocha zwierzaki” to ekranizacja bestsellerowej serii książek dr Marty Galewskiej-Kustry z ilustracjami Joanny Kłos. Opowieści o Puciu, publikowane przez Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, w lekki, mądry i pełen humoru sposób oswajają tematy bliskie wszystkim przedszkolakom. W animacji ponownie usłyszymy gwiazdorską obsadę dubbingową: m.in. Joannę Pach-Żbikowską, Małgorzatę Sochę i Artura Barcisia, oraz wyjątkową oprawę muzyczną autorstwa Grzegorza Turnaua.
Odcinki, które zobaczymy w trakcie seansów:
● Pucio u weterynarza – reż. Anna Błaszczyk
● Pucio i Malina w przedszkolu – reż. Marta Stróżycka
● Pucio i pojazdy – reż. Marta Stróżycka
● Pucio i kołysanka dla samolotu – reż. Marta Stróżycka
● Pucio tańczy – reż. Anna Błaszczyk
● Pucio sadzi drzewo – reż. Katarzyna Agopsowicz
● Pucio i późny spacer – reż. Dominik Litwiniak
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 61
Znudzone sobą małżeństwo zaprasza na kolację parę wyzwolonych sąsiadów. Gwiazdorska obsada w błyskotliwie pikantnej komedii o blaskach i cieniach pożycia małżeńskiego. Czy miłość i pożądanie mają swój nieprzekraczalny termin przydatności do spożycia?
Aby małżeńskiemu życiu dodać trochę smaku czasem warto zaprosić sąsiadów. Do stołu i nie tylko. Jak wiadomo niedaleko jest z jadalni do sypialni. Genialne aktorstwo, przezabawne dialogi nierzadko zaprawione nutką goryczy i sporo erotycznego napięcia.
Joe i Angela są małżeństwem z kilkunastoletnim stażem. Z pozoru ich związek wydaje się wręcz wzorcowy: zgodne, spokojne życie w porządnej dzielnicy, udane dziecko, niezły status materialny. Jednak pod powierzchnią kryją się wzajemne pretensje, drobne konflikty, a przede wszystkim nuda i rutyna. Gdy pewnego wieczoru Joe i Angela zapraszają na kolację parę tajemniczych sąsiadów, swobodna i przyjacielska rozmowa zaczyna zmieniać się w pełną dwuznaczności grę. To, co dotąd skrywane, wychodzi na jaw, a niewypowiedziane pragnienia ducha i ciała zaczynają nabierać niebezpiecznie realnych kształtów. Czy obie pary pójdą dziś spać we własnych łóżkach?
reżyseria: Olivia Wilde
aktorzy: Olivia Wilde, Seth Rogen, Penélope Cruz, Edward Norton
USA 2026, 107'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 62
Szaleni naukowcy i podróżnicy to ulubieni bohaterowie filmów legendarnego reżysera Wernera Herzoga. Dr Steve Boyes obsesyjnie tropi olbrzymie słonie nazywane duchami, których daleki krewniak jako trofeum został wystawiony w muzeum w Waszyngtonie.
Obserwujemy ekspedycję Bouyes'a do Angoli, na niezamieszkałych terenach wielkości Anglii, które tubylcy nazywają końcem świata. Herzog dokumentuje obsesje, marzenia i niezwykłą wyobraźnię swojego bohatera, zadając pytanie, czy nie lepiej, żeby słonie pozostały poza ludzkim zasięgiem i funkcjonowały jako tytułowe duchy? A marzenia o kontakcie z dzikością pozostały tylko w naszych snach?
Obserwujemy ekspedycję Bouyes'a do Angoli, na niezamieszkałych terenach wielkości Anglii, które tubylcy nazywają końcem świata. Herzog dokumentuje obsesje, marzenia i niezwykłą wyobraźnię swojego bohatera, zadając pytanie, czy nie lepiej, żeby słonie pozostały poza ludzkim zasięgiem i funkcjonowały jako tytułowe duchy? A marzenia o kontakcie z dzikością pozostały tylko w naszych snach?
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 63
Od ponad ćwierć wieku ponadczasowy wiedeński Hotel Intercontinental, zaprojektowany przez Carla Appela i otwarty w 1964 roku, znajduje się pod opieką Luciusa Glanza, oddanego hotelarza granego przez jedynego w swoim rodzaju Willema Dafoe. Wspierany przez wymarzony zespół, m.in. pogrążoną w kłopotach córkę Lilly, czarującą kochankę Tasiko i lojalną ekipę pracowników pamiętających złoty wiek hotelu, Lucius zna każdy zakamarek gmachu jak własną kieszeń. Gdy dowiaduje się, że dzieło jego życia i jedyny dom, jaki znała jego córka, może wkrótce zostać zburzony przez dewelopera, mężczyzna wypowiada przybyszowi wojnę. Jednocześnie desperacko stara się trzymać fason, choć wszystko wokół niego, łącznie z jego popisowymi sufletami, zaczyna tracić dla niego sens. Wraz z przyjazdem inwestora do austriackiej stolicy staje się jasne, że w tym historycznym domu nie ma miejsca dla dwóch tak potężnych ego. Ten pełen uroku popis reżyserski to hołd dla miejsc i wspomnień, które – z powodów czasem niewytłumaczalnych – kochamy najbardziej.
reż. Gastón Solnicki
obsada. Willem Dafoe, Stéphanie Argerich, Claus Philipp
Argentyna, Austria 2025, 78'
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 64
„Pejzaż w kolorze sepii” to japońsko-polska produkcja na podstawie głośnej powieści Kazuo Ishiguro, laureata Nagrody Nobla, premierowo pokazana w selekcji oficjalnej festiwalu w Cannes.
Film w reżyserii Keiego Ishikawy jest pełną napięcia i niedopowiedzeń opowieścią o rodzinnych sekretach, pułapkach pamięci i kruchej więzi między matką a córką.
Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.
Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca.
Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”.
Film w reżyserii Keiego Ishikawy jest pełną napięcia i niedopowiedzeń opowieścią o rodzinnych sekretach, pułapkach pamięci i kruchej więzi między matką a córką.
Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.
Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca.
Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”.
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 65
Najnowszy film Asghara Farhadiego jest luźno inspirowany Krótkim filmem o miłości Krzysztofa Kieślowskiego, ale wielbiciele jego twórczości dostrzegą tu także nawiązania do Krótkiego filmu o zabijaniu, Czerwonego, Niebieskiego czy Podwójnego życia Weroniki. Nie mówiąc o tym, że autorem muzyki do Historii równoległych jest Zbigniew Preisner. O ile jednak Kieślowski z Preisnerem oczarowali świecki Zachód duchowością i metafizyką, Farhadi stoi mocno na ziemi. Tym, co interesuje go najbardziej, jest relacja rzeczywistości i fikcji, której status brzmi: „to skomplikowane”.
reżyseria: Asghar Farhadi
aktorzy: Isabelle Huppert, Vincent Cassel, Virginie Efira, Catherine Deneuve, Pierre Niney
Francja/Włochy/Belgia 2026, 139'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 66
Wskutek tajemniczego wydarzenia ulica Dębowa zostaje oddzielona od przedmieść i przeniesiona w nieznane miejsce. Tam, w zupełnie obcej okolicy, rodzina Plattów szybko przekonuje się, że aby przetrwać, musi trzymać się razem.
Reż: David Robert Mitchell Występują: Anne Hathaway, Ewan McGrego
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 67
Wskutek tajemniczego wydarzenia ulica Dębowa zostaje oddzielona od przedmieść i przeniesiona w nieznane miejsce. Tam, w zupełnie obcej okolicy, rodzina Plattów szybko przekonuje się, że aby przetrwać, musi trzymać się razem.
Reż: David Robert Mitchell Występują: Anne Hathaway, Ewan McGrego
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 68
Szaleni naukowcy i podróżnicy to ulubieni bohaterowie filmów legendarnego reżysera Wernera Herzoga. Dr Steve Boyes obsesyjnie tropi olbrzymie słonie nazywane duchami, których daleki krewniak jako trofeum został wystawiony w muzeum w Waszyngtonie.
Obserwujemy ekspedycję Bouyes'a do Angoli, na niezamieszkałych terenach wielkości Anglii, które tubylcy nazywają końcem świata. Herzog dokumentuje obsesje, marzenia i niezwykłą wyobraźnię swojego bohatera, zadając pytanie, czy nie lepiej, żeby słonie pozostały poza ludzkim zasięgiem i funkcjonowały jako tytułowe duchy? A marzenia o kontakcie z dzikością pozostały tylko w naszych snach?
Obserwujemy ekspedycję Bouyes'a do Angoli, na niezamieszkałych terenach wielkości Anglii, które tubylcy nazywają końcem świata. Herzog dokumentuje obsesje, marzenia i niezwykłą wyobraźnię swojego bohatera, zadając pytanie, czy nie lepiej, żeby słonie pozostały poza ludzkim zasięgiem i funkcjonowały jako tytułowe duchy? A marzenia o kontakcie z dzikością pozostały tylko w naszych snach?
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 69
Od ponad ćwierć wieku ponadczasowy wiedeński Hotel Intercontinental, zaprojektowany przez Carla Appela i otwarty w 1964 roku, znajduje się pod opieką Luciusa Glanza, oddanego hotelarza granego przez jedynego w swoim rodzaju Willema Dafoe. Wspierany przez wymarzony zespół, m.in. pogrążoną w kłopotach córkę Lilly, czarującą kochankę Tasiko i lojalną ekipę pracowników pamiętających złoty wiek hotelu, Lucius zna każdy zakamarek gmachu jak własną kieszeń. Gdy dowiaduje się, że dzieło jego życia i jedyny dom, jaki znała jego córka, może wkrótce zostać zburzony przez dewelopera, mężczyzna wypowiada przybyszowi wojnę. Jednocześnie desperacko stara się trzymać fason, choć wszystko wokół niego, łącznie z jego popisowymi sufletami, zaczyna tracić dla niego sens. Wraz z przyjazdem inwestora do austriackiej stolicy staje się jasne, że w tym historycznym domu nie ma miejsca dla dwóch tak potężnych ego. Ten pełen uroku popis reżyserski to hołd dla miejsc i wspomnień, które – z powodów czasem niewytłumaczalnych – kochamy najbardziej.
reż. Gastón Solnicki
obsada. Willem Dafoe, Stéphanie Argerich, Claus Philipp
Argentyna, Austria 2025, 78'
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 70
„Pejzaż w kolorze sepii” to japońsko-polska produkcja na podstawie głośnej powieści Kazuo Ishiguro, laureata Nagrody Nobla, premierowo pokazana w selekcji oficjalnej festiwalu w Cannes.
Film w reżyserii Keiego Ishikawy jest pełną napięcia i niedopowiedzeń opowieścią o rodzinnych sekretach, pułapkach pamięci i kruchej więzi między matką a córką.
Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.
Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca.
Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”.
Film w reżyserii Keiego Ishikawy jest pełną napięcia i niedopowiedzeń opowieścią o rodzinnych sekretach, pułapkach pamięci i kruchej więzi między matką a córką.
Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.
Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca.
Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”.
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 71
Najnowszy film Asghara Farhadiego jest luźno inspirowany Krótkim filmem o miłości Krzysztofa Kieślowskiego, ale wielbiciele jego twórczości dostrzegą tu także nawiązania do Krótkiego filmu o zabijaniu, Czerwonego, Niebieskiego czy Podwójnego życia Weroniki. Nie mówiąc o tym, że autorem muzyki do Historii równoległych jest Zbigniew Preisner. O ile jednak Kieślowski z Preisnerem oczarowali świecki Zachód duchowością i metafizyką, Farhadi stoi mocno na ziemi. Tym, co interesuje go najbardziej, jest relacja rzeczywistości i fikcji, której status brzmi: „to skomplikowane”.
reżyseria: Asghar Farhadi
aktorzy: Isabelle Huppert, Vincent Cassel, Virginie Efira, Catherine Deneuve, Pierre Niney
Francja/Włochy/Belgia 2026, 139'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 72
Wskutek tajemniczego wydarzenia ulica Dębowa zostaje oddzielona od przedmieść i przeniesiona w nieznane miejsce. Tam, w zupełnie obcej okolicy, rodzina Plattów szybko przekonuje się, że aby przetrwać, musi trzymać się razem.
Reż: David Robert Mitchell Występują: Anne Hathaway, Ewan McGrego
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 73
„Pejzaż w kolorze sepii” to japońsko-polska produkcja na podstawie głośnej powieści Kazuo Ishiguro, laureata Nagrody Nobla, premierowo pokazana w selekcji oficjalnej festiwalu w Cannes.
Film w reżyserii Keiego Ishikawy jest pełną napięcia i niedopowiedzeń opowieścią o rodzinnych sekretach, pułapkach pamięci i kruchej więzi między matką a córką.
Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.
Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca.
Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”.
Film w reżyserii Keiego Ishikawy jest pełną napięcia i niedopowiedzeń opowieścią o rodzinnych sekretach, pułapkach pamięci i kruchej więzi między matką a córką.
Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.
Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca.
Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”.
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 74
Szaleni naukowcy i podróżnicy to ulubieni bohaterowie filmów legendarnego reżysera Wernera Herzoga. Dr Steve Boyes obsesyjnie tropi olbrzymie słonie nazywane duchami, których daleki krewniak jako trofeum został wystawiony w muzeum w Waszyngtonie.
Obserwujemy ekspedycję Bouyes'a do Angoli, na niezamieszkałych terenach wielkości Anglii, które tubylcy nazywają końcem świata. Herzog dokumentuje obsesje, marzenia i niezwykłą wyobraźnię swojego bohatera, zadając pytanie, czy nie lepiej, żeby słonie pozostały poza ludzkim zasięgiem i funkcjonowały jako tytułowe duchy? A marzenia o kontakcie z dzikością pozostały tylko w naszych snach?
Obserwujemy ekspedycję Bouyes'a do Angoli, na niezamieszkałych terenach wielkości Anglii, które tubylcy nazywają końcem świata. Herzog dokumentuje obsesje, marzenia i niezwykłą wyobraźnię swojego bohatera, zadając pytanie, czy nie lepiej, żeby słonie pozostały poza ludzkim zasięgiem i funkcjonowały jako tytułowe duchy? A marzenia o kontakcie z dzikością pozostały tylko w naszych snach?
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 75
200 lat po otwarciu i sto lat po nabyciu pierwszych dzieł Van Gogha, National Gallery gości największą w historii Wielkiej Brytanii wystawę Van Gogha. Van Gogh jest nie tylko jednym z najbardziej uwielbianych artystów wszech czasów, ale być może najbardziej niezrozumianym.
Ten film to szansa na ponowne przyjrzenie się i lepsze zrozumienie tego kultowego artysty. Skupiając się na jego wyjątkowym procesie twórczym, Van Gogh. Nowa wielka wystawa bada lata spędzone przez artystę na południu Francji, gdzie zrewolucjonizował swój styl. Van Gogha pochłonęła pasja opowiadania historii w jego sztuce, zamieniając otaczający go świat w żywe, wyidealizowane przestrzenie i symboliczne postacie.
Poeci i kochankowie wypełniali jego wyobraźnię; wszystko, co robił na południu Francji, służyło tej nowej obsesji. Częściowo to spowodowało jego niesławne załamanie, ale nie powstrzymało jego kreatywności, gdy tworzył arcydzieło za arcydziełem. Odkryj jeden z najważniejszych okresów w historii sztuki w tym jedynym w swoim rodzaju pokazie.
Powstało w ścisłej współpracy z The National Gallery.
Ten film to szansa na ponowne przyjrzenie się i lepsze zrozumienie tego kultowego artysty. Skupiając się na jego wyjątkowym procesie twórczym, Van Gogh. Nowa wielka wystawa bada lata spędzone przez artystę na południu Francji, gdzie zrewolucjonizował swój styl. Van Gogha pochłonęła pasja opowiadania historii w jego sztuce, zamieniając otaczający go świat w żywe, wyidealizowane przestrzenie i symboliczne postacie.
Poeci i kochankowie wypełniali jego wyobraźnię; wszystko, co robił na południu Francji, służyło tej nowej obsesji. Częściowo to spowodowało jego niesławne załamanie, ale nie powstrzymało jego kreatywności, gdy tworzył arcydzieło za arcydziełem. Odkryj jeden z najważniejszych okresów w historii sztuki w tym jedynym w swoim rodzaju pokazie.
Powstało w ścisłej współpracy z The National Gallery.
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 76
Od ponad ćwierć wieku ponadczasowy wiedeński Hotel Intercontinental, zaprojektowany przez Carla Appela i otwarty w 1964 roku, znajduje się pod opieką Luciusa Glanza, oddanego hotelarza granego przez jedynego w swoim rodzaju Willema Dafoe. Wspierany przez wymarzony zespół, m.in. pogrążoną w kłopotach córkę Lilly, czarującą kochankę Tasiko i lojalną ekipę pracowników pamiętających złoty wiek hotelu, Lucius zna każdy zakamarek gmachu jak własną kieszeń. Gdy dowiaduje się, że dzieło jego życia i jedyny dom, jaki znała jego córka, może wkrótce zostać zburzony przez dewelopera, mężczyzna wypowiada przybyszowi wojnę. Jednocześnie desperacko stara się trzymać fason, choć wszystko wokół niego, łącznie z jego popisowymi sufletami, zaczyna tracić dla niego sens. Wraz z przyjazdem inwestora do austriackiej stolicy staje się jasne, że w tym historycznym domu nie ma miejsca dla dwóch tak potężnych ego. Ten pełen uroku popis reżyserski to hołd dla miejsc i wspomnień, które – z powodów czasem niewytłumaczalnych – kochamy najbardziej.
reż. Gastón Solnicki
obsada. Willem Dafoe, Stéphanie Argerich, Claus Philipp
Argentyna, Austria 2025, 78'
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 77
Najnowszy film Asghara Farhadiego jest luźno inspirowany Krótkim filmem o miłości Krzysztofa Kieślowskiego, ale wielbiciele jego twórczości dostrzegą tu także nawiązania do Krótkiego filmu o zabijaniu, Czerwonego, Niebieskiego czy Podwójnego życia Weroniki. Nie mówiąc o tym, że autorem muzyki do Historii równoległych jest Zbigniew Preisner. O ile jednak Kieślowski z Preisnerem oczarowali świecki Zachód duchowością i metafizyką, Farhadi stoi mocno na ziemi. Tym, co interesuje go najbardziej, jest relacja rzeczywistości i fikcji, której status brzmi: „to skomplikowane”.
reżyseria: Asghar Farhadi
aktorzy: Isabelle Huppert, Vincent Cassel, Virginie Efira, Catherine Deneuve, Pierre Niney
Francja/Włochy/Belgia 2026, 139'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 78
Wskutek tajemniczego wydarzenia ulica Dębowa zostaje oddzielona od przedmieść i przeniesiona w nieznane miejsce. Tam, w zupełnie obcej okolicy, rodzina Plattów szybko przekonuje się, że aby przetrwać, musi trzymać się razem.
Reż: David Robert Mitchell Występują: Anne Hathaway, Ewan McGrego
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 79
Trzy dni, jedna scena, niemal 30 kultowych zespołów, blisko sto godzin nagrań oraz jeden znakomity film Monterey Pop Festival, który odbył się w Kalifornii w 1967 roku, stanowi kluczowy punkt w kalendarzu amerykańskiej kontrkultury – to pierwszy tak wielki festiwal rockowy i wschód słońca na niebie lata miłości. Jimi Hendrix dokonał wtedy legendarnej destrukcji swojej gitary, a występ Jefferson Airplane zainspirował Jean-Luca Godarda do nakręcenia osobnego materiału poświęconego tej formacji.
W letni, czerwcowy weekend w 1967 roku, zaczęła się legenda Janis Joplin i Jimiego Hendrixa. Wystarczyły trzy gorące dni na stadionie w Monterey, by dzięki 27 artystom powstała kontrkultura i zrodził się kalifornijski sen. Zanim doszło do powstania Woodstocku, sto tysięcy osób podczas Monterey International Pop Festival, napędzanych psychodelicznymi dźwiękami, zawiązało komunę hipisowską. Trwało “lato miłości”. Scott McKenzie w swojej piosence sugerował obowiązujący dress code: „Be sure to wear some flowers in your hair.” Ludzie porzucali formalne, krępujące ubrania, by na boso, ale w dzwonach, splątani etnicznymi koralikami, z kwiatami we włosach, gromadzić się wśród oparów dymu, nie wiedząc jeszcze, co się wydarzy.
Film w nowej, odrestaurowanej wersji 4K.
reżyseria: D. A. Pennebaker
obsada. Janis Joplin, Jimi Hendrix, Ravi Shankar, Otis Redding, Paul Simon, Art Garfunkel, Denny Doherty, Scot McKenzie
USA 1968, 78'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 80
„Pejzaż w kolorze sepii” to japońsko-polska produkcja na podstawie głośnej powieści Kazuo Ishiguro, laureata Nagrody Nobla, premierowo pokazana w selekcji oficjalnej festiwalu w Cannes.
Film w reżyserii Keiego Ishikawy jest pełną napięcia i niedopowiedzeń opowieścią o rodzinnych sekretach, pułapkach pamięci i kruchej więzi między matką a córką.
Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.
Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca.
Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”.
Film w reżyserii Keiego Ishikawy jest pełną napięcia i niedopowiedzeń opowieścią o rodzinnych sekretach, pułapkach pamięci i kruchej więzi między matką a córką.
Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.
Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca.
Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”.
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 81
Szaleni naukowcy i podróżnicy to ulubieni bohaterowie filmów legendarnego reżysera Wernera Herzoga. Dr Steve Boyes obsesyjnie tropi olbrzymie słonie nazywane duchami, których daleki krewniak jako trofeum został wystawiony w muzeum w Waszyngtonie.
Obserwujemy ekspedycję Bouyes'a do Angoli, na niezamieszkałych terenach wielkości Anglii, które tubylcy nazywają końcem świata. Herzog dokumentuje obsesje, marzenia i niezwykłą wyobraźnię swojego bohatera, zadając pytanie, czy nie lepiej, żeby słonie pozostały poza ludzkim zasięgiem i funkcjonowały jako tytułowe duchy? A marzenia o kontakcie z dzikością pozostały tylko w naszych snach?
Obserwujemy ekspedycję Bouyes'a do Angoli, na niezamieszkałych terenach wielkości Anglii, które tubylcy nazywają końcem świata. Herzog dokumentuje obsesje, marzenia i niezwykłą wyobraźnię swojego bohatera, zadając pytanie, czy nie lepiej, żeby słonie pozostały poza ludzkim zasięgiem i funkcjonowały jako tytułowe duchy? A marzenia o kontakcie z dzikością pozostały tylko w naszych snach?
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 82
Najnowszy film Asghara Farhadiego jest luźno inspirowany Krótkim filmem o miłości Krzysztofa Kieślowskiego, ale wielbiciele jego twórczości dostrzegą tu także nawiązania do Krótkiego filmu o zabijaniu, Czerwonego, Niebieskiego czy Podwójnego życia Weroniki. Nie mówiąc o tym, że autorem muzyki do Historii równoległych jest Zbigniew Preisner. O ile jednak Kieślowski z Preisnerem oczarowali świecki Zachód duchowością i metafizyką, Farhadi stoi mocno na ziemi. Tym, co interesuje go najbardziej, jest relacja rzeczywistości i fikcji, której status brzmi: „to skomplikowane”.
reżyseria: Asghar Farhadi
aktorzy: Isabelle Huppert, Vincent Cassel, Virginie Efira, Catherine Deneuve, Pierre Niney
Francja/Włochy/Belgia 2026, 139'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 83
Od ponad ćwierć wieku ponadczasowy wiedeński Hotel Intercontinental, zaprojektowany przez Carla Appela i otwarty w 1964 roku, znajduje się pod opieką Luciusa Glanza, oddanego hotelarza granego przez jedynego w swoim rodzaju Willema Dafoe. Wspierany przez wymarzony zespół, m.in. pogrążoną w kłopotach córkę Lilly, czarującą kochankę Tasiko i lojalną ekipę pracowników pamiętających złoty wiek hotelu, Lucius zna każdy zakamarek gmachu jak własną kieszeń. Gdy dowiaduje się, że dzieło jego życia i jedyny dom, jaki znała jego córka, może wkrótce zostać zburzony przez dewelopera, mężczyzna wypowiada przybyszowi wojnę. Jednocześnie desperacko stara się trzymać fason, choć wszystko wokół niego, łącznie z jego popisowymi sufletami, zaczyna tracić dla niego sens. Wraz z przyjazdem inwestora do austriackiej stolicy staje się jasne, że w tym historycznym domu nie ma miejsca dla dwóch tak potężnych ego. Ten pełen uroku popis reżyserski to hołd dla miejsc i wspomnień, które – z powodów czasem niewytłumaczalnych – kochamy najbardziej.
reż. Gastón Solnicki
obsada. Willem Dafoe, Stéphanie Argerich, Claus Philipp
Argentyna, Austria 2025, 78'
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 84
Wskutek tajemniczego wydarzenia ulica Dębowa zostaje oddzielona od przedmieść i przeniesiona w nieznane miejsce. Tam, w zupełnie obcej okolicy, rodzina Plattów szybko przekonuje się, że aby przetrwać, musi trzymać się razem.
Reż: David Robert Mitchell Występują: Anne Hathaway, Ewan McGrego
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 85
Pedro Almodóvar powraca w szczytowej formie z jednym ze swoich najbardziej osobistych filmów. W „Gorzkich świętach” - jego pierwszej od 5 lat hiszpańskojęzycznej produkcji - jest wszystko, za co widzowie kochają jego kino: namiętność, intensywne kolory, przewrotny humor i pełnokrwiste postaci, które wymykają się prostym schematom. Zapraszamy na przedpremierowy pokaz wraz z dyskusją w ramach cyklu Mikrofeminizacje.
Nazwiska prelegentów podamy wkrótce
Na ekranie pojawiają się aktorzy i aktorki znani z wcześniejszych filmów reżysera: Bárbara Lennie, Leonardo Sbaraglia, Victoria Luengo, Aitana Sánchez-Gijón, Milena Smit oraz jedna z najważniejszych muz Almodóvara – Rossy de Palma.
Bohaterką filmu jest czterdziestoletnia Elza (Bárbara Lennie), która po śmierci matki rzuca się w wir pracy, nie pozwalając sobie na żałobę. Dopiero atak paniki zmusza ją do zatrzymania się i wyruszenia w podróż, która stanie się konfrontacją z przeszłością, utraconymi relacjami i niespełnionymi pragnieniami. Z przypadkowych spotkań, emocjonalnych zwrotów i splatających się życiorysów Almodóvar tka opowieść o tym, jak pamięć, fikcja i pragnienie nieustannie przepisują nasze życie.
„Gorzkie święta” to szczególny prezent dla tych, którzy dorastali z kinem hiszpańskiego mistrza – od „Kobiet na skraju załamania nerwowego”, przez „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”, po „Volver”, „Przerwane objęcia” i „Ból i blask”. To także film, który idzie o krok dalej: jeszcze mocniej pokazuje, że każdy z nas nie tylko przeżywa własną historię, ale też bez końca ją sobie opowiada. Almodóvar składa tu poruszające wyznanie wiary w siłę kina, pamięci i narracji.
Nazwiska prelegentów podamy wkrótce
Na ekranie pojawiają się aktorzy i aktorki znani z wcześniejszych filmów reżysera: Bárbara Lennie, Leonardo Sbaraglia, Victoria Luengo, Aitana Sánchez-Gijón, Milena Smit oraz jedna z najważniejszych muz Almodóvara – Rossy de Palma.
Bohaterką filmu jest czterdziestoletnia Elza (Bárbara Lennie), która po śmierci matki rzuca się w wir pracy, nie pozwalając sobie na żałobę. Dopiero atak paniki zmusza ją do zatrzymania się i wyruszenia w podróż, która stanie się konfrontacją z przeszłością, utraconymi relacjami i niespełnionymi pragnieniami. Z przypadkowych spotkań, emocjonalnych zwrotów i splatających się życiorysów Almodóvar tka opowieść o tym, jak pamięć, fikcja i pragnienie nieustannie przepisują nasze życie.
„Gorzkie święta” to szczególny prezent dla tych, którzy dorastali z kinem hiszpańskiego mistrza – od „Kobiet na skraju załamania nerwowego”, przez „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”, po „Volver”, „Przerwane objęcia” i „Ból i blask”. To także film, który idzie o krok dalej: jeszcze mocniej pokazuje, że każdy z nas nie tylko przeżywa własną historię, ale też bez końca ją sobie opowiada. Almodóvar składa tu poruszające wyznanie wiary w siłę kina, pamięci i narracji.
reżyseria: Pedro Almodóvar
aktorzy: Bárbara Lennie, Leonardo Sbaraglia, Aitana Sánchez-Gijón, Victoria Luengo, Patrick Criado, Milena Smit, Quim Gutiérrez, Rossy de Palma, Carmen Machi
Hiszpania 2026,111'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 86
Szaleni naukowcy i podróżnicy to ulubieni bohaterowie filmów legendarnego reżysera Wernera Herzoga. Dr Steve Boyes obsesyjnie tropi olbrzymie słonie nazywane duchami, których daleki krewniak jako trofeum został wystawiony w muzeum w Waszyngtonie.
Obserwujemy ekspedycję Bouyes'a do Angoli, na niezamieszkałych terenach wielkości Anglii, które tubylcy nazywają końcem świata. Herzog dokumentuje obsesje, marzenia i niezwykłą wyobraźnię swojego bohatera, zadając pytanie, czy nie lepiej, żeby słonie pozostały poza ludzkim zasięgiem i funkcjonowały jako tytułowe duchy? A marzenia o kontakcie z dzikością pozostały tylko w naszych snach?
Obserwujemy ekspedycję Bouyes'a do Angoli, na niezamieszkałych terenach wielkości Anglii, które tubylcy nazywają końcem świata. Herzog dokumentuje obsesje, marzenia i niezwykłą wyobraźnię swojego bohatera, zadając pytanie, czy nie lepiej, żeby słonie pozostały poza ludzkim zasięgiem i funkcjonowały jako tytułowe duchy? A marzenia o kontakcie z dzikością pozostały tylko w naszych snach?
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 87
„Pejzaż w kolorze sepii” to japońsko-polska produkcja na podstawie głośnej powieści Kazuo Ishiguro, laureata Nagrody Nobla, premierowo pokazana w selekcji oficjalnej festiwalu w Cannes.
Film w reżyserii Keiego Ishikawy jest pełną napięcia i niedopowiedzeń opowieścią o rodzinnych sekretach, pułapkach pamięci i kruchej więzi między matką a córką.
Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.
Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca.
Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”.
Film w reżyserii Keiego Ishikawy jest pełną napięcia i niedopowiedzeń opowieścią o rodzinnych sekretach, pułapkach pamięci i kruchej więzi między matką a córką.
Niki, dwudziestopięcioletnia pisarka wychowana w Wielkiej Brytanii, odwiedza na angielskiej prowincji swoją matkę Etsuko. Pretekstem jest sprzedaż rodzinnego domu, ale za pozornie zwyczajnym spotkaniem kryje się potrzeba zadania pytań, które przez lata pozostawały niewypowiedziane. Niki wie niewiele o japońskiej przeszłości matki, o powojennym Nagasaki, z którego Etsuko wyjechała do Wielkiej Brytanii, ani o okolicznościach, w jakich wraz z nią opuściła Japonię jej starsza córka Keiko. Wyznania Etsuko pełne są luk, uników i przemilczeń; każde wspomnienie może być zarówno tropem prowadzącym do prawdy, jak i zasłoną chroniącą przed bolesną pamięcią.
Kei Ishikawa przenosi na ekran charakterystyczny dla Ishiguro świat ulotnych wspomnień, emocji ukrytych pod powierzchnią i przeszłości, która nigdy nie daje się opowiedzieć do końca.
Atmosferę narastającego napięcia i tajemnicy budują stylowe, hipnotyzujące zdjęcia Piotra Niemyjskiego oraz muzyka Pawła Mykietyna, kompozytora znanego z filmów „IO” i „Essential Killing”. Za produkcję filmu odpowiada Mariusz Włodarski, producent takich tytułów jak „Dziewczyna z igłą”, „Sweat” czy „Brzydka siostra”.
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 88
Od ponad ćwierć wieku ponadczasowy wiedeński Hotel Intercontinental, zaprojektowany przez Carla Appela i otwarty w 1964 roku, znajduje się pod opieką Luciusa Glanza, oddanego hotelarza granego przez jedynego w swoim rodzaju Willema Dafoe. Wspierany przez wymarzony zespół, m.in. pogrążoną w kłopotach córkę Lilly, czarującą kochankę Tasiko i lojalną ekipę pracowników pamiętających złoty wiek hotelu, Lucius zna każdy zakamarek gmachu jak własną kieszeń. Gdy dowiaduje się, że dzieło jego życia i jedyny dom, jaki znała jego córka, może wkrótce zostać zburzony przez dewelopera, mężczyzna wypowiada przybyszowi wojnę. Jednocześnie desperacko stara się trzymać fason, choć wszystko wokół niego, łącznie z jego popisowymi sufletami, zaczyna tracić dla niego sens. Wraz z przyjazdem inwestora do austriackiej stolicy staje się jasne, że w tym historycznym domu nie ma miejsca dla dwóch tak potężnych ego. Ten pełen uroku popis reżyserski to hołd dla miejsc i wspomnień, które – z powodów czasem niewytłumaczalnych – kochamy najbardziej.
reż. Gastón Solnicki
obsada. Willem Dafoe, Stéphanie Argerich, Claus Philipp
Argentyna, Austria 2025, 78'
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 89
Najnowszy film Asghara Farhadiego jest luźno inspirowany Krótkim filmem o miłości Krzysztofa Kieślowskiego, ale wielbiciele jego twórczości dostrzegą tu także nawiązania do Krótkiego filmu o zabijaniu, Czerwonego, Niebieskiego czy Podwójnego życia Weroniki. Nie mówiąc o tym, że autorem muzyki do Historii równoległych jest Zbigniew Preisner. O ile jednak Kieślowski z Preisnerem oczarowali świecki Zachód duchowością i metafizyką, Farhadi stoi mocno na ziemi. Tym, co interesuje go najbardziej, jest relacja rzeczywistości i fikcji, której status brzmi: „to skomplikowane”.
reżyseria: Asghar Farhadi
aktorzy: Isabelle Huppert, Vincent Cassel, Virginie Efira, Catherine Deneuve, Pierre Niney
Francja/Włochy/Belgia 2026, 139'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 90
Wskutek tajemniczego wydarzenia ulica Dębowa zostaje oddzielona od przedmieść i przeniesiona w nieznane miejsce. Tam, w zupełnie obcej okolicy, rodzina Plattów szybko przekonuje się, że aby przetrwać, musi trzymać się razem.
Reż: David Robert Mitchell Występują: Anne Hathaway, Ewan McGrego
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 91
NAJNOWSZY FILM TOMMY’EGO WISEAU, TWÓRCY „THE ROOM”, PREMIEROWO W POLSCE!
Nowy Orlean staje w obliczu śmiertelnego zagrożenia: gigantyczny rekin terroryzuje miasto, pożera mieszkańców i sieje chaos na ulicach. Kiedy kolejne próby powstrzymania bestii zawodzą, do akcji wkracza trzech przyjaciół, którzy postanawiają zrobić to, czego nie potrafią służby, naukowcy ani władze. Rozpoczyna się nierówna walka człowieka z naturą, zdrowym rozsądkiem i scenariuszem, który zdaje się wymyślać sam siebie na bieżąco.
Jeśli spodziewacie się klasycznego filmu o rekinie, trafiliście pod zły adres. „Big Shark” działa według własnych zasad, a czasem sprawia wrażenie, jakby nie działał według żadnych. Dialogi pojawiają się znikąd, sceny kończą się bez ostrzeżenia, a efekty specjalne i aktorstwo tworzą przedziwną mieszankę szczerej ambicji, chaosu i niezamierzonego humoru. To kino, które nieustannie balansuje między katastrofą a dziełem outsider artu, dostarczając widzom dokładnie tego rodzaju doświadczenia, dla którego powstały pokazy filmów „tak złych, że aż dobrych”.
Za kamerą i przed kamerą stoi Tommy Wiseau – twórca legendarnego „The Room”, powszechnie uznawanego za jeden z najsłynniejszych złych filmów w historii kina. Przez lata film urósł do rangi kultowego fenomenu, doczekał się pokazów na całym świecie, a także hollywoodzkiej ekranizacji swojej historii w postaci „Disaster Artist”. Sam Wiseau stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci kina kultowego - twórcą, którego nie da się pomylić z nikim innym. W „Big Shark” ponownie pojawia się na ekranie i serwuje widzom dokładnie to, za co pokochali go fani na całym świecie: dialogi, których nikt inny by nie napisał, emocje, których nikt inny by nie zagrał, i kino, którego nikt inny nie byłby w stanie nakręcić.
reż. Tommy Wiseau
horror, komedia | USA | 2023
1 h 39 min
język: angielski napisy: polskie
Nowy Orlean staje w obliczu śmiertelnego zagrożenia: gigantyczny rekin terroryzuje miasto, pożera mieszkańców i sieje chaos na ulicach. Kiedy kolejne próby powstrzymania bestii zawodzą, do akcji wkracza trzech przyjaciół, którzy postanawiają zrobić to, czego nie potrafią służby, naukowcy ani władze. Rozpoczyna się nierówna walka człowieka z naturą, zdrowym rozsądkiem i scenariuszem, który zdaje się wymyślać sam siebie na bieżąco.
Jeśli spodziewacie się klasycznego filmu o rekinie, trafiliście pod zły adres. „Big Shark” działa według własnych zasad, a czasem sprawia wrażenie, jakby nie działał według żadnych. Dialogi pojawiają się znikąd, sceny kończą się bez ostrzeżenia, a efekty specjalne i aktorstwo tworzą przedziwną mieszankę szczerej ambicji, chaosu i niezamierzonego humoru. To kino, które nieustannie balansuje między katastrofą a dziełem outsider artu, dostarczając widzom dokładnie tego rodzaju doświadczenia, dla którego powstały pokazy filmów „tak złych, że aż dobrych”.
Za kamerą i przed kamerą stoi Tommy Wiseau – twórca legendarnego „The Room”, powszechnie uznawanego za jeden z najsłynniejszych złych filmów w historii kina. Przez lata film urósł do rangi kultowego fenomenu, doczekał się pokazów na całym świecie, a także hollywoodzkiej ekranizacji swojej historii w postaci „Disaster Artist”. Sam Wiseau stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci kina kultowego - twórcą, którego nie da się pomylić z nikim innym. W „Big Shark” ponownie pojawia się na ekranie i serwuje widzom dokładnie to, za co pokochali go fani na całym świecie: dialogi, których nikt inny by nie napisał, emocje, których nikt inny by nie zagrał, i kino, którego nikt inny nie byłby w stanie nakręcić.
reż. Tommy Wiseau
horror, komedia | USA | 2023
1 h 39 min
język: angielski napisy: polskie
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 92
Nigdy nie było w historii wystawy, na której zgromadzono aż taką ilość dzieł Vermeera. Obrazy sprowadzono z muzeów rozsianych po całym świecie. Wypożyczono je między innymi z Narodowej Galerii Sztuki w Waszyngtonie, Irlandzkiej Galerii Narodowej w Dublinie czy Galerii Obrazów Starych Mistrzów w Dreźnie, a także z prywatnych kolekcji. Po raz pierwszy w historii galeria Frick Collection z Nowego Jorku wypożyczyła trzy obrazy Vermeera, podkreśla to muzeum w komunikacie prasowym. Są to: „Pani pisząca list i jej służąca”, „Przerwana lekcja muzyki” oraz „Oficer i śmiejąca się dziewczyna”.
Bilety na wystawę w Rijksmuseum wyprzedały się w 24 godziny. Obecnie wejściówki można dostać już tylko na czarnym rynku, a ich ceny sięgają kilku tysięcy dolarów. Obejrzenie tego filmu w kinie jest jedyną szansą na zobaczenie tej wystawy.
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 93
Pedro Almodóvar powraca w szczytowej formie z jednym ze swoich najbardziej osobistych filmów. W „Gorzkich świętach” - jego pierwszej od 5 lat hiszpańskojęzycznej produkcji - jest wszystko, za co widzowie kochają jego kino: namiętność, intensywne kolory, przewrotny humor i pełnokrwiste postaci, które wymykają się prostym schematom. Na ekranie pojawiają się aktorzy i aktorki znani z wcześniejszych filmów reżysera: Bárbara Lennie, Leonardo Sbaraglia, Victoria Luengo, Aitana Sánchez-Gijón, Milena Smit oraz jedna z najważniejszych muz Almodóvara – Rossy de Palma.
Bohaterką filmu jest czterdziestoletnia Elza (Bárbara Lennie), która po śmierci matki rzuca się w wir pracy, nie pozwalając sobie na żałobę. Dopiero atak paniki zmusza ją do zatrzymania się i wyruszenia w podróż, która stanie się konfrontacją z przeszłością, utraconymi relacjami i niespełnionymi pragnieniami. Z przypadkowych spotkań, emocjonalnych zwrotów i splatających się życiorysów Almodóvar tka opowieść o tym, jak pamięć, fikcja i pragnienie nieustannie przepisują nasze życie.
„Gorzkie święta” to szczególny prezent dla tych, którzy dorastali z kinem hiszpańskiego mistrza – od „Kobiet na skraju załamania nerwowego”, przez „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”, po „Volver”, „Przerwane objęcia” i „Ból i blask”. To także film, który idzie o krok dalej: jeszcze mocniej pokazuje, że każdy z nas nie tylko przeżywa własną historię, ale też bez końca ją sobie opowiada. Almodóvar składa tu poruszające wyznanie wiary w siłę kina, pamięci i narracji.
Bohaterką filmu jest czterdziestoletnia Elza (Bárbara Lennie), która po śmierci matki rzuca się w wir pracy, nie pozwalając sobie na żałobę. Dopiero atak paniki zmusza ją do zatrzymania się i wyruszenia w podróż, która stanie się konfrontacją z przeszłością, utraconymi relacjami i niespełnionymi pragnieniami. Z przypadkowych spotkań, emocjonalnych zwrotów i splatających się życiorysów Almodóvar tka opowieść o tym, jak pamięć, fikcja i pragnienie nieustannie przepisują nasze życie.
„Gorzkie święta” to szczególny prezent dla tych, którzy dorastali z kinem hiszpańskiego mistrza – od „Kobiet na skraju załamania nerwowego”, przez „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”, po „Volver”, „Przerwane objęcia” i „Ból i blask”. To także film, który idzie o krok dalej: jeszcze mocniej pokazuje, że każdy z nas nie tylko przeżywa własną historię, ale też bez końca ją sobie opowiada. Almodóvar składa tu poruszające wyznanie wiary w siłę kina, pamięci i narracji.
reżyseria: Pedro Almodóvar
aktorzy: Bárbara Lennie, Leonardo Sbaraglia, Aitana Sánchez-Gijón, Victoria Luengo, Patrick Criado, Milena Smit, Quim Gutiérrez, Rossy de Palma, Carmen Machi
Hiszpania 2026,111'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 94
Pedro Almodóvar powraca w szczytowej formie z jednym ze swoich najbardziej osobistych filmów. W „Gorzkich świętach” - jego pierwszej od 5 lat hiszpańskojęzycznej produkcji - jest wszystko, za co widzowie kochają jego kino: namiętność, intensywne kolory, przewrotny humor i pełnokrwiste postaci, które wymykają się prostym schematom. Na ekranie pojawiają się aktorzy i aktorki znani z wcześniejszych filmów reżysera: Bárbara Lennie, Leonardo Sbaraglia, Victoria Luengo, Aitana Sánchez-Gijón, Milena Smit oraz jedna z najważniejszych muz Almodóvara – Rossy de Palma.
Bohaterką filmu jest czterdziestoletnia Elza (Bárbara Lennie), która po śmierci matki rzuca się w wir pracy, nie pozwalając sobie na żałobę. Dopiero atak paniki zmusza ją do zatrzymania się i wyruszenia w podróż, która stanie się konfrontacją z przeszłością, utraconymi relacjami i niespełnionymi pragnieniami. Z przypadkowych spotkań, emocjonalnych zwrotów i splatających się życiorysów Almodóvar tka opowieść o tym, jak pamięć, fikcja i pragnienie nieustannie przepisują nasze życie.
„Gorzkie święta” to szczególny prezent dla tych, którzy dorastali z kinem hiszpańskiego mistrza – od „Kobiet na skraju załamania nerwowego”, przez „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”, po „Volver”, „Przerwane objęcia” i „Ból i blask”. To także film, który idzie o krok dalej: jeszcze mocniej pokazuje, że każdy z nas nie tylko przeżywa własną historię, ale też bez końca ją sobie opowiada. Almodóvar składa tu poruszające wyznanie wiary w siłę kina, pamięci i narracji.
Bohaterką filmu jest czterdziestoletnia Elza (Bárbara Lennie), która po śmierci matki rzuca się w wir pracy, nie pozwalając sobie na żałobę. Dopiero atak paniki zmusza ją do zatrzymania się i wyruszenia w podróż, która stanie się konfrontacją z przeszłością, utraconymi relacjami i niespełnionymi pragnieniami. Z przypadkowych spotkań, emocjonalnych zwrotów i splatających się życiorysów Almodóvar tka opowieść o tym, jak pamięć, fikcja i pragnienie nieustannie przepisują nasze życie.
„Gorzkie święta” to szczególny prezent dla tych, którzy dorastali z kinem hiszpańskiego mistrza – od „Kobiet na skraju załamania nerwowego”, przez „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”, po „Volver”, „Przerwane objęcia” i „Ból i blask”. To także film, który idzie o krok dalej: jeszcze mocniej pokazuje, że każdy z nas nie tylko przeżywa własną historię, ale też bez końca ją sobie opowiada. Almodóvar składa tu poruszające wyznanie wiary w siłę kina, pamięci i narracji.
reżyseria: Pedro Almodóvar
aktorzy: Bárbara Lennie, Leonardo Sbaraglia, Aitana Sánchez-Gijón, Victoria Luengo, Patrick Criado, Milena Smit, Quim Gutiérrez, Rossy de Palma, Carmen Machi
Hiszpania 2026,111'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 95
„Obcy” w reżyserii François Ozona to nowa ekranizacja jednej z najwybitniejszych francuskich powieści XX wieku autorstwa Alberta Camusa. Prezentowana w Konkursie Głównym festiwalu w Wenecji to wciąż niezwykle aktualna opowieść o poszukiwaniu sensu w świecie, w którym wszelki sens został zagubiony.
„Obcy” jest historią Meursaulta, młodego mężczyzny, skromnego urzędnika, którego codziennej rutyny nie przerywa nawet śmierć matki. Wszystko zmienia się pewnego gorącego dnia, gdy na plaży dochodzi do tragicznego zdarzenia z jego udziałem. Oszczędne dialogi i piękne czarno-białe zdjęcia, będące hołdem dla klasycznego kina, budują wyjątkową atmosferę filmu.
Reżyseria: François Ozon
Występują: Benjamin Voisin, Rebecca Marder, Pierre Lottin, Denis Lavant, Swann Arlaud
Francja 2025, 122'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 96
Miłosna opowieść rozgrywająca się w ostatnich chwilach przed wojną na Wileńszczyźnie, barwny portret wielokulturowej II Rzeczypospolitej i pełna nostalgii wizja świata odchodzącego bezpowrotnie w przeszłość. Powrót Andrzeja Wajdy i Tadeusza Konwickiego do czasów dzieciństwa.
KRONIKA WYPADKÓW MIŁOSNYCH / CHRONICLE OF LOVE ACCIDENTS (1985)
scenariusz/written by: Tadeusz Konwicki wg. własnej powieści / based on his own novel
zdjęcia/DOP: Edward Kłosiński
muzyka/music: Wojciech Kilar
produkcja/produced by: Zespół Filmowy / Film Unit „Perspektywa”
obsada/cast: Paulina Młynarska, Piotr Wawrzyńczak, Joanna Szczepkowska, Leonard Pietraszak
czas trwania/running time: 114’
KRONIKA WYPADKÓW MIŁOSNYCH / CHRONICLE OF LOVE ACCIDENTS (1985)
scenariusz/written by: Tadeusz Konwicki wg. własnej powieści / based on his own novel
zdjęcia/DOP: Edward Kłosiński
muzyka/music: Wojciech Kilar
produkcja/produced by: Zespół Filmowy / Film Unit „Perspektywa”
obsada/cast: Paulina Młynarska, Piotr Wawrzyńczak, Joanna Szczepkowska, Leonard Pietraszak
czas trwania/running time: 114’
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 97
Film wyświetlany jest w wersji 4K i został zrekonstruowany na podstawie oryginalnych negatywów.
Berlin Zachodni w okresie Zimnej wojny. Mark i Anna przechodzą małżeński kryzys spowodowany długotrwałą nieobecnością mężczyzny i romansem kobiety. Kobieta zaniedbuje ich wspólne dziecko i popada w coraz bardziej skrajne emocjonalne stany, które utrudniają porozumienie. Mark próbuje dowiedzieć się, co jest przyczyną dziwnego zachowania swojej żony i ratować ich związek. Sytuacja komplikuje się, kiedy poznaje Helen - do złudzenia przypominającą jego żonę.
“Opętanie” Andrzeja Żuławskiego powstało po przerwanej przez komunistyczne władze realizacji “Na srebrnym globie”. Nagrodzony na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes, drugi francuski film artysty, mimo światowego rozgłosu nigdy nie miał oficjalnej szerokiej dystrybucji w Polsce. Przypadek autora “Trzeciej części nocy” nie był odosobniony. Pomimo zagranicznych sukcesów polskich twórców (m.in. “Fuchy” Skolimowskiego, “Miłości w Niemczech” Andrzeja Wajdy, czy właśnie “Opętania” Żuławskiego) o ich dokonaniach rodzima publiczność mogła jedynie usłyszeć lub oglądać wyłącznie na pojedynczych pokazach, gdyż władze komunistyczne w ten sposób chciały niejako ukarać artystów nielojalnych wobec Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. W latach 80. możliwość obejrzenia “Opętania” stwarzały wyłącznie Dyskusyjne Kluby Filmowe (także w ramach przeglądów zagranicznej twórczości reżysera). Dla wielu “Opętanie” uchodzi za film kultowy.
"Opętanie" ma dwa źródła - wspominał dla miesięcznika Film Andrzej Żuławski. - Pierwsze jest związane z moim życiem osobistym. Niemal wszystko, co trafiło na ekran, wydarzyło mi się naprawdę. Zmyśleniem jest tylko szpiegowska profesja bohatera i warstwa fantastyczna. Jednak szok człowieka, który po powrocie do domu widzi koniec tego, w co naprawdę wierzył, jest wzięty z moich doświadczeń. Nawet część dialogów jest przeniesiona żywcem z tego, co zapamiętałem. Drugim źródłem inspiracji były “Sceny z życia małżeńskiego” Bergmana. To mądry, przenikliwy film. Jednak po wyjściu z kina czułem niedosyt. Zobaczyłem realia, ale zabrakło mi syntezy. Ja jestem inny, wierzę w bajki”.
"Opętanie" ma dwa źródła - wspominał dla miesięcznika Film Andrzej Żuławski. - Pierwsze jest związane z moim życiem osobistym. Niemal wszystko, co trafiło na ekran, wydarzyło mi się naprawdę. Zmyśleniem jest tylko szpiegowska profesja bohatera i warstwa fantastyczna. Jednak szok człowieka, który po powrocie do domu widzi koniec tego, w co naprawdę wierzył, jest wzięty z moich doświadczeń. Nawet część dialogów jest przeniesiona żywcem z tego, co zapamiętałem. Drugim źródłem inspiracji były “Sceny z życia małżeńskiego” Bergmana. To mądry, przenikliwy film. Jednak po wyjściu z kina czułem niedosyt. Zobaczyłem realia, ale zabrakło mi syntezy. Ja jestem inny, wierzę w bajki”.
RFN/Francja 1981, 124’
Tytuł oryginalny: Possession
Reżyseria: Andrzej Żuławski
Występują: Sam Neill, Isabelle Adjani, Heinz Bennent
Nagrody: MFF Cannes 1981 - Nagroda Jury dla najlepszej aktorki (Isabelle Adjani)
Cezar dla najlepszej aktorki (Isabelle Adjani)
Międzynarodowy Festiwal Filmów Fantastycznych w Trieście 1981 - Złoty Asteroid
Tytuł oryginalny: Possession
Reżyseria: Andrzej Żuławski
Występują: Sam Neill, Isabelle Adjani, Heinz Bennent
Nagrody: MFF Cannes 1981 - Nagroda Jury dla najlepszej aktorki (Isabelle Adjani)
Cezar dla najlepszej aktorki (Isabelle Adjani)
Międzynarodowy Festiwal Filmów Fantastycznych w Trieście 1981 - Złoty Asteroid
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 98
Pocałunek Gustava Klimta jest podobno najczęściej reprodukowanym obrazem. Plakaty z jego wizerunkiem wiszą w akademikach całego świata, wciąż zajmując w nich pierwsze miejsce. Kubki, magnesy, notesy, długopisy – na tym wszystkim można znaleźć wizerunek tego obrazu, szczególnie jeśli odwiedza się Wiedeń.
W premierowym filmie z cyklu Wystawa w Kinie będziemy mogli przyjrzeć się detalom tego namalowanego prawdziwym złotem obrazu, który wisi w Belvedere Museum w Wiedniu. Poznamy też jego historię i historię samego Gustava Klimta, niedoścignionego mistrza Secesji Wiedeńskiej. Przyjrzymy się również innym obrazom tego artysty. Film ten przygotowali twórcy Nowego Vermeera. Wystawy wszech czasów.
W premierowym filmie z cyklu Wystawa w Kinie będziemy mogli przyjrzeć się detalom tego namalowanego prawdziwym złotem obrazu, który wisi w Belvedere Museum w Wiedniu. Poznamy też jego historię i historię samego Gustava Klimta, niedoścignionego mistrza Secesji Wiedeńskiej. Przyjrzymy się również innym obrazom tego artysty. Film ten przygotowali twórcy Nowego Vermeera. Wystawy wszech czasów.
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 99
Pedro Almodóvar powraca w szczytowej formie z jednym ze swoich najbardziej osobistych filmów. W „Gorzkich świętach” - jego pierwszej od 5 lat hiszpańskojęzycznej produkcji - jest wszystko, za co widzowie kochają jego kino: namiętność, intensywne kolory, przewrotny humor i pełnokrwiste postaci, które wymykają się prostym schematom. Na ekranie pojawiają się aktorzy i aktorki znani z wcześniejszych filmów reżysera: Bárbara Lennie, Leonardo Sbaraglia, Victoria Luengo, Aitana Sánchez-Gijón, Milena Smit oraz jedna z najważniejszych muz Almodóvara – Rossy de Palma.
Bohaterką filmu jest czterdziestoletnia Elza (Bárbara Lennie), która po śmierci matki rzuca się w wir pracy, nie pozwalając sobie na żałobę. Dopiero atak paniki zmusza ją do zatrzymania się i wyruszenia w podróż, która stanie się konfrontacją z przeszłością, utraconymi relacjami i niespełnionymi pragnieniami. Z przypadkowych spotkań, emocjonalnych zwrotów i splatających się życiorysów Almodóvar tka opowieść o tym, jak pamięć, fikcja i pragnienie nieustannie przepisują nasze życie.
„Gorzkie święta” to szczególny prezent dla tych, którzy dorastali z kinem hiszpańskiego mistrza – od „Kobiet na skraju załamania nerwowego”, przez „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”, po „Volver”, „Przerwane objęcia” i „Ból i blask”. To także film, który idzie o krok dalej: jeszcze mocniej pokazuje, że każdy z nas nie tylko przeżywa własną historię, ale też bez końca ją sobie opowiada. Almodóvar składa tu poruszające wyznanie wiary w siłę kina, pamięci i narracji.
Bohaterką filmu jest czterdziestoletnia Elza (Bárbara Lennie), która po śmierci matki rzuca się w wir pracy, nie pozwalając sobie na żałobę. Dopiero atak paniki zmusza ją do zatrzymania się i wyruszenia w podróż, która stanie się konfrontacją z przeszłością, utraconymi relacjami i niespełnionymi pragnieniami. Z przypadkowych spotkań, emocjonalnych zwrotów i splatających się życiorysów Almodóvar tka opowieść o tym, jak pamięć, fikcja i pragnienie nieustannie przepisują nasze życie.
„Gorzkie święta” to szczególny prezent dla tych, którzy dorastali z kinem hiszpańskiego mistrza – od „Kobiet na skraju załamania nerwowego”, przez „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”, po „Volver”, „Przerwane objęcia” i „Ból i blask”. To także film, który idzie o krok dalej: jeszcze mocniej pokazuje, że każdy z nas nie tylko przeżywa własną historię, ale też bez końca ją sobie opowiada. Almodóvar składa tu poruszające wyznanie wiary w siłę kina, pamięci i narracji.
reżyseria: Pedro Almodóvar
aktorzy: Bárbara Lennie, Leonardo Sbaraglia, Aitana Sánchez-Gijón, Victoria Luengo, Patrick Criado, Milena Smit, Quim Gutiérrez, Rossy de Palma, Carmen Machi
Hiszpania 2026,111'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 100
Zwycięzca festiwalu w Wenecji, „W pokoju obok", łączy na ekranie dwie wielkie osobowości i gwiazdy kina: Julianne Moore i Tildę Swinton. Melodramat Pedra Almodóvara to pełna emocji opowieść o pożegnaniach, spełnieniu, macierzyństwie i rodzinie z wyboru, a przede wszystkim – o życiu na swoich zasadach. Anglojęzyczny debiut Hiszpana otwiera zupełnie nowy rozdział w jego twórczości, zachowując przy tym charakterystyczne dla reżysera humor, melancholię i uwodzicielski splendor kostiumów i wnętrz. Eksplozja soczystych barw głosi pochwałę życia tak w radosnych, jak i w gorzkich odsłonach i jest hołdem dla przyjaźni, której blask złagodzi każdy ból.
Akcję „W pokoju obok" umieścił Almodóvar na Wschodnim Wybrzeżu USA. To w Nowym Jorku spotykają się przyjaciółki sprzed lat: wzięta pisarka Ingrid (Moore) i Martha (Swinton), reporterka wojenna, która toczy właśnie najważniejszą bitwę swojego życia. Rozdzieliły je zawodowe i prywatne wybory, a na nowo połączy los, którego się nie wybiera. W dramatycznych okolicznościach Ingrid i Martha dostrzegą szansę, by jeszcze raz przeżyć coś wspólnie.
Jeden z najwyżej ocenianych filmów Pedra Amodóvara jest ekranizacją „Pełni miłości", powieści Sigrid Nunez. „W pokoju obok" to terapeutyczne, niosące nadzieję kino, które nie wstydzi się wzruszać i wierzyć: w uzdrawiającą moc obecności i relacje odporne na upływ czasu.
Akcję „W pokoju obok" umieścił Almodóvar na Wschodnim Wybrzeżu USA. To w Nowym Jorku spotykają się przyjaciółki sprzed lat: wzięta pisarka Ingrid (Moore) i Martha (Swinton), reporterka wojenna, która toczy właśnie najważniejszą bitwę swojego życia. Rozdzieliły je zawodowe i prywatne wybory, a na nowo połączy los, którego się nie wybiera. W dramatycznych okolicznościach Ingrid i Martha dostrzegą szansę, by jeszcze raz przeżyć coś wspólnie.
Jeden z najwyżej ocenianych filmów Pedra Amodóvara jest ekranizacją „Pełni miłości", powieści Sigrid Nunez. „W pokoju obok" to terapeutyczne, niosące nadzieję kino, które nie wstydzi się wzruszać i wierzyć: w uzdrawiającą moc obecności i relacje odporne na upływ czasu.
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 101
Film Pedra Almodóvara, z nagrodzoną za swoją rolę na festiwalu w Wenecji Penélope Cruz, to wyznanie wiary w siłę w kobiet, ich solidarność i odwagę. Czułe, a przy tym żywiołowe; ciepłe, ale niepozbawione dramatycznych zwrotów akcji; pełne nadziei, która przychodzi po bolesnych stratach – „Matki równoległe” portretują życie w jego wszystkich odcieniach. Film został z entuzjazmem przyjęty przez krytykę, która nie szczędzi mu komplementów. Najlepszy Almodóvar od „Wszystko o mojej matce” (Variety), Penélope Cruz w swojej najlepszej roli (Time), Pulsująca emocjami historia (The Wrap), Wielki pean na cześć kobiet (Little White Lies) – piszą zachwyceni recenzenci.
Bohaterki filmu, Janis (Cruz) i Ana (Milena Smit), spotykają się na oddziale położniczym. Ta pierwsza jest dojrzałą kobietą, ta druga ledwie przestała być nastolatką. Obie są singielkami, obie czeka samodzielne macierzyństwo. Janis wie, że sobie poradzi, Ana jest pełna obaw. Wydaje się, że ich ścieżki ledwie się przetną, tymczasem więź, która je połączy, okaże się mocna jak pępowina. Jak to u Almodóvara bywa: zbieg okoliczności może stać się przeznaczeniem, a rodzina z wyboru tą, która zaoferuje bezwarunkową akceptację i miłość.
„Matki równoległe” to nie tylko tragikomiczna, intymna opowieść o bólu i blasku macierzyństwa. To również mocny głos przeciw rodzinnym sekretom i ukrywaniu prawdy o przeszłości. I właśnie kobiety, które tworzą pomost pomiędzy przeszłością i przyszłością, okazują się w filmie Almodóvara bezkompromisowymi rzeczniczkami otwartości przynoszącej ulgę i oczyszczenie.
Bohaterki filmu, Janis (Cruz) i Ana (Milena Smit), spotykają się na oddziale położniczym. Ta pierwsza jest dojrzałą kobietą, ta druga ledwie przestała być nastolatką. Obie są singielkami, obie czeka samodzielne macierzyństwo. Janis wie, że sobie poradzi, Ana jest pełna obaw. Wydaje się, że ich ścieżki ledwie się przetną, tymczasem więź, która je połączy, okaże się mocna jak pępowina. Jak to u Almodóvara bywa: zbieg okoliczności może stać się przeznaczeniem, a rodzina z wyboru tą, która zaoferuje bezwarunkową akceptację i miłość.
„Matki równoległe” to nie tylko tragikomiczna, intymna opowieść o bólu i blasku macierzyństwa. To również mocny głos przeciw rodzinnym sekretom i ukrywaniu prawdy o przeszłości. I właśnie kobiety, które tworzą pomost pomiędzy przeszłością i przyszłością, okazują się w filmie Almodóvara bezkompromisowymi rzeczniczkami otwartości przynoszącej ulgę i oczyszczenie.
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 102
Najlepsze z Najgorszych z opus magnum kina klasy B po polsku!
„The Room” z polskim dubbingiem – jeszcze wyższy poziom absurdu
„The Room” z polskim dubbingiem – jeszcze wyższy poziom absurdu
Historia kryształowo dobrego, przystojnego, zabawnego i uczciwego bankiera, który zostaje zdradzony przez narzeczoną i przyjaciela. Amerykańskie media pisały, że to „Obywatel Kane kina klasy B”. I rzeczywiście, „The Room” to jeden z absolutnie najgorszych filmów świata, antyarcydzieło, wzorcowy, wielopoziomowy przykład tego jak nie robić filmów. Jednocześnie to film kultowy film i tak zły, że aż dobry.
Tommy Wiseau jest odtwórcą jednej z głównych ról, reżyserem, scenarzystą i producentem filmu. Dla „The Room” był także założycielem firmy produkcyjnej, prezesem, dyrektorem wykonawczym, działem prawniczym, menedżerem marki i wszystkim kogo tylko można sobie wyobrazić.
Tommy Wiseau, który przez lata ukrywał swoje pochodzenie, choć wszystko wskazuje na to, że naprawdę nazywa się Tomasz Wieczorkiewicz i pochodzi z Poznania, bardzo chciał być pionierem i stworzyć coś wyjątkowego, nie posiadał jednak żadnej wiedzy o kręceniu filmów, nie był też szczególnie otwarty na uwagi bardziej doświadczonych osób. Między innymi z tego powodu „The Room” to pierwszy i prawdopodobnie wciąż jedyny film na świecie, który nakręcono jednocześnie na taśmie 35 mm oraz kamerze HD, co wymagało dwóch różnych oświetleń na planie i dwóch ekip. Budżet filmu to 6 mln dolarów czego jednak zupełnie nie widać. Początkowo „The Room” zaliczył siermiężną klapę frekwencyjną, ale z czasem wśród fanów kina klasy B i entuzjastów „guilty pleasure” stał się kultowy, obecnie znany jest na całym świecie.
DUBBINGUJĄCY: Krzysztof Petkowicz, Diana Grzeszek, Michał Jedut, Monika Rulka, Adrianna Tylus, Paweł Banaszczyk, Michał Tokarski, Monika Stolat, Karol Jakóbczyk, Kaja Karakuła, Mateusz Powszedniak i Bartosz Gomoła.
PRODUKCJA DUBBINGU: Najlepsze z Najgorszych.
reżyseria: Tommy Wiseau
występują: Tommy Wiseau, Dan Janjigian, Greg Sestero, Carolyn Minnott, Philip Haldiman
dramat / USA / 2003 1 h 39 min
PRODUKCJA DUBBINGU: Najlepsze z Najgorszych.
reżyseria: Tommy Wiseau
występują: Tommy Wiseau, Dan Janjigian, Greg Sestero, Carolyn Minnott, Philip Haldiman
dramat / USA / 2003 1 h 39 min
Mała dostępność biletów
Wydarzenie numer 103
W „Prawie pożądania”, uważanym za wzór gejowskiego melodramatu, Almodóvar (główna rola w filmie to alter ego reżysera) pokazuje homoseksualizm i transseksualizm w sposób naturalny i bez stygmatyzacji, przełamując tabu, jakim były one w Hiszpanii lat 80. XX wieku, kiedy homoseksualizm był wyśmiewany, a w najlepszym razie pomijany, zaś osoby transseksualne były często przedstawiane jako chore i ułomne. Jest ono kluczowe dla zrozumienia ewolucji reżysera, który często wspominał, że „Prawo pożądania" to jeden z jego najbardziej osobistych filmów i jeden z tych, z których jest najbardziej dumny. Pedro i jego brat, Agustin Almodovar, grają epizody w "Prawie pożądania", a oprócz tego reżyser dubbinguje jedną z postaci i śpiewa, w duecie z Fabio McNamarą, „Satanasę” - kultową piosenkę madryckiej movidy.
Do historii kina przeszła nocna scena, w której Carmen Maura, w upalną madrycką noc, prosi zamiatacza ulic, żeby oblał ją wodą. Scena powstała ad hoc. „Złapali faceta, który podlewał rośliny, ogrodnika z ratusza, kazali mu podłączyć wąż i lać na mnie wodę. Zrobił to, a ja upadłem na ziemię, bo nie możecie sobie wyobrazić siły tego węża. I jak wspaniała wyszła potem ta scena. To właśnie jest magia kina, wszystko jest kłamstwem, ale potem wszystko jest prawdą. Innego dnia przyjechaliśmy na plan, a Pedrowi w ogóle nie podobała się scenografia, więc był bardzo smutny. Poszłam zrobić sobie makijaż, a on wrócił z dwiema siekierami i zapytał mnie: „Którą wolisz?” Wzięłam obie siekiery i powiedziałam: „Tę,”. A on na to: „No to ją weź, bo to wszystko zniszczysz”. I wymyślił, że rozwalę dekoracje, rozmawiając przez telefon. Wtedy wszystko wydawało mi się normalne. To było wspaniałe. Pedro miał sposób, w jaki rozumiał swoje historie i dzięki temu wszystko do siebie pasowało” – wspomina Carmen Maura.
aktorzy. Eusebio Poncela, Carmen Maura, Antonio Banderas, Miguel Molina, Fernando Guillén, Rossy de Palma, Nacho Martínez, Helga Liné, Agustín Almodóvar, Manuela Velasco, Bibiana Fernández,
Hiszpania 1987, 100'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 104
Film powstał podczas niezwykłej wystawy, dzięki której w jednym miejscu, rodzinnym mieście Boscha w Holandii, zgromadzono praktycznie wszystkie jego najważniejsze obrazy i rysunki, rozsiane na co dzień na całym świecie. Tę olbrzymią ekspozycję odwiedziło prawie pół miliona zwiedzających dziwiąc się ekscentrycznym wizjom Boscha.
Film Grabsky’ego zadaje pytanie kim był Hieronymus Bosch? Dlaczego jego dziwne i fantastyczne obrazy stały się tak popularne? Jak twórczość tego niderlandzkiego malarza łączy sztukę średniowieczną i świat renesansowy? Skąd czerpał inspirację, skąd mogły się wziąć jego niekonwencjonalne i ponadczasowe, pełne skomplikowanej symboliki, wizje?
Film Grabsky’ego zadaje pytanie kim był Hieronymus Bosch? Dlaczego jego dziwne i fantastyczne obrazy stały się tak popularne? Jak twórczość tego niderlandzkiego malarza łączy sztukę średniowieczną i świat renesansowy? Skąd czerpał inspirację, skąd mogły się wziąć jego niekonwencjonalne i ponadczasowe, pełne skomplikowanej symboliki, wizje?
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 105
To jeden z najsłynniejszych hiszpańskich filmów. Jane Fonda była zafascynowana przedstawioną w nim historią i kupiła prawa do zrealizowania amerykańskiej wersji, jednak ta nigdy nie powstała. Powstał zaś musical na Broadwayu, w którym wystąpiły między innymi Sherie Rene Scott i Patti LuPone. Film zrywa z tradycyjnym wizerunkiem Hiszpanii, ukazując nowoczesne, miejskie, wolne i demokratyczne społeczeństwo, a bohaterkami są niezależne, silne kobiety. W czasach dyktatury Franco kobiety nie miały wielu praw i oczekiwano od nich, że będą zajmować się domem i dziećmi oraz „uszczęśliwianiem męża”.
Jedenaście przykazań dobrej żony zgromadzono w poradniku z 1953 roku, według którego „dobra żona zawsze powinna wiedzieć, gdzie jest jej miejsce” i w szczególności powinna „zrozumieć męża, jeśli ten nie wróci na noc”. W latach 80. XX wieku nastąpił wielki ruch feministyczny, w którym kobiety uzyskały więcej praw i wolności: wolność seksualną, wolność słowa, dostęp do edukacji i prawo do pracy. Film Almodovara podkreśla te zmiany. Demistyfikuje uprzedmiotowienie kobiet i przedstawia je jako prawniczki, feministki, a nawet morderczynie. To sposób na powiedzenie, że kobiety mogą zrobić tyle samo, (jeśli nie więcej) co mężczyźni. Reżyser doskonale znał silne kobiety. Jego ojciec był poganiaczem mułów, spędzał dużo czasu poza domem, więc Almodóvar dorastał w otoczeniu kobiet. I pewnie to doświadczenie oraz silna więź z matką, były powodem, dla którego zdecydował się na obsadzenie w swoich filmach niezależnych, nietuzinkowych bohaterek.
aktorzy: Carmen Maura, Antonio Banderas, Julieta Serrano
Hiszpania 1988,90'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 106
połączenie erotycznego thrillera z melodramatem był pierwszym dziełem Pedra Almodovara, które trafiło do kin w Stanach Zjednoczonych. Zafascynowany reżyserem Quentin Tarantino uważa, że pierwsze minuty otwierające film to „najdziksza scena w historii kina”. Mówi się, że marzeniem Almodovara było obsadzenie Marcella Mastroianniego w roli emerytowanego toreadora. Ostatecznie znakomicie zagrał go Nacho Martínez. Partneruje mu Assumpta Serna. „Większość facetów pracujących na planie była gejami, jak Pedro, czy mój partner Nacho Martínez, a także aktor, z którym poszłam do łóżka w pierwszej mojej scenie, Jesús Ruyman.” – wspomina aktorka. Mimo scen seksu i nagości, w których brała udział, co zniechęciło inne aktorki do przyjęcia roli, czuła się „tak komfortowo, jak to tylko możliwe”.
Był to drugi film, w którym Antonio Banderas współpracował z Almodovarem i za rolę otrzymał nominację do nagrody Goya. W jednym z epizodów wystąpił sam reżyser. „Matador” jest jego pierwszym dojrzałym dziełem po serii nieokiełznanych, transgresyjnych komedii, przy jednoczesnym zachowaniu prowokacyjnego stylu. Film zgłębia złożoną relację między namiętnością, seksem i śmiercią, która ma być zwieńczeniem przyjemności erotycznej, a opowiedziana w nim historia jest romantyczna i amoralna, intymna i perwersyjna. Znajdziemy w nim motywy powtarzające się w twórczości reżysera: obsesję, czarny humor oraz estetykę intensywnych kolorów – róż, żółć i czerwień kojarzone ze światem walk byków i słynne zdania, jak to: „Kobiety powinny być zabijane jak byki, osaczane, zanim zdadzą sobie z tego sprawę”.
aktorzy. Assumpta Serna, Antonio Banderas, Nacho Martínez, Eva Cobo, Julieta Serrano, Chus Lampreave, Carmen Maura, Eusebio Poncela, Bibi Andersen, Luis Ciges, Verónica Forqué
Hiszpania 1986, 110'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 107
Głównym bohaterem Bólu i blasku jest reżyser filmowy Salvador Mallo (nagrodzony Złotą Palmą w Cannes Antonio Banderas), pogrążony w kryzysie "mistrz uwielbiany przez publiczność". Salvador zrywa kolejne więzi ze światem i zwraca się ku przeszłości - czasom dzieciństwa, pierwszej miłości i momentowi, w którym kino stało się dla niego sensem życia. Ból i blask, choć zaskakująco kameralny i wyciszony, jednocześnie zawiera w sobie wszystko to, za co kochamy Almodóvara: zachwycającą wrażliwość wizualną i zgrabnie połączenie subtelności z ekscentrycznym poczuciem humoru.
obsada: Antonio Banderas, Penélope Cruz, Asier Etxeandia, Leonardo Sbaraglia
Hiszpania 2019, 113'
Duża dostępność biletów
Wydarzenie numer 108
- Wyjeżdżam.
- A co ty tam chcesz robić? – Pytali ci co zostali Kierowani koniecznością, nadzieją czy szaleństwem?
W stronę Polski, podróż niepewna, ale na pewno nieprzypadkowa.
Podróż, którą odbyłam wspólnie z bohaterami w poszukiwaniu odpowiedzi, ostatecznie okazała się sięgać dalej, niż można było się tego spodziewać…
- A co ty tam chcesz robić? – Pytali ci co zostali Kierowani koniecznością, nadzieją czy szaleństwem?
W stronę Polski, podróż niepewna, ale na pewno nieprzypadkowa.
Podróż, którą odbyłam wspólnie z bohaterami w poszukiwaniu odpowiedzi, ostatecznie okazała się sięgać dalej, niż można było się tego spodziewać…
Premiera niezależnego filmu dokumentalnego wyprodukowanego przez Natalię Lechowicz z muzyką włoskiej artystki Roberty di Lorenzo.
Projekcja filmu w języku włoskim z napisami w języku polskim
Czas trwania filmu: 108min (czas trwania wydarzenia 150 min)
- Me ne vado via.
- Che ci vai a fare? - Chiedeva chi restò Spinti dalla necessità, speranza o pazzia?
In direzione verso la Polonia, un viaggio incerto ma di certo non casuale.
Il percorso che ho fatto insieme ai protagonisti in cerca di risposte è diventato in conclusione un viaggio molto più lontano di quanto ci si potesse aspettare...
Projekcja filmu w języku włoskim z napisami w języku polskim
Czas trwania filmu: 108min (czas trwania wydarzenia 150 min)
- Me ne vado via.
- Che ci vai a fare? - Chiedeva chi restò Spinti dalla necessità, speranza o pazzia?
In direzione verso la Polonia, un viaggio incerto ma di certo non casuale.
Il percorso che ho fatto insieme ai protagonisti in cerca di risposte è diventato in conclusione un viaggio molto più lontano di quanto ci si potesse aspettare...
Duża dostępność biletów
Pejzaż w kolorze sepii
Wydarzenie numer 1
12:45
Niesamowite przygody skarpetek 3. Ale kosmos!
Wydarzenie numer 2
13:00
O czym sobie nie mówimy
Wyschnięci- dubbing
Wystawa na ekranie: Rembrandt z The National Gallery w Londynie i Rijksmuseum w Amsterdamie
Ghost in the Shell
Ostatni konsjerż
Historie równoległe - przedpremiera
Odyseja
Do utraty tchu
Homo sapiens?
Kobiety na skraju załamania nerwowego- przegląd filmów Almodóvara
Kandydaci śmierci
Niesamowite przygody skarpetek 3. Ale kosmos!
O czym sobie nie mówimy
Zaproszenie
Wyschnięci- dubbing
Ghost in the Shell
Ostatni konsjerż
Pejzaż w kolorze sepii
Odyseja
Do utraty tchu
Matki równoległe- przegląd filmów Almodóvara
Homo sapiens?
Monterey Pop
Historie równoległe - przedpremiera
Kandydaci śmierci
Niesamowite przygody skarpetek 3. Ale kosmos!
O czym sobie nie mówimy
Zaproszenie
Wyschnięci- dubbing
Ghost in the Shell
Ostatni konsjerż
Pejzaż w kolorze sepii
Odyseja
Do utraty tchu
Prawo pożądania- przegląd filmów Almodóvara
Homo sapiens?
Monterey Pop
Historie równoległe - przedpremiera
Kandydaci śmierci
Pejzaż w kolorze sepii
Sny o słoniach
Historie równoległe
Proces
Matador- przegląd filmów Almodóvara
Koniec ulicy Dębowej
Do utraty tchu
Pucio kocha zwierzaki
Pejzaż w kolorze sepii
Sny o słoniach
Wystawa na ekranie: Frida Kahlo. Ikoniczna artystka
Ostatni konsjerż
Historie równoległe
Koniec ulicy Dębowej
Monterey Pop
Do utraty tchu
Pucio kocha zwierzaki
Zaproszenie
Sny o słoniach
Ostatni konsjerż
Pejzaż w kolorze sepii
Historie równoległe
Koniec ulicy Dębowej
Sny o słoniach
Ostatni konsjerż
Pejzaż w kolorze sepii
Historie równoległe
Pejzaż w kolorze sepii
Sny o słoniach
Wystawa na ekranie: Van Gogh. Nowa wielka wystawa
Ostatni konsjerż
Historie równoległe
Koniec ulicy Dębowej
Monterey Pop
Pejzaż w kolorze sepii
Sny o słoniach
Historie równoległe
Ostatni konsjerż
Koniec ulicy Dębowej
Mikrofeminizacje: Gorzkie święta (przedpremierowo)
Sny o słoniach
Pejzaż w kolorze sepii
Ostatni konsjerż
Historie równoległe
Koniec ulicy Dębowej
Najlepsze z Najgorszych: Big Shark
Wystawa na ekranie: Nowy Vermeer. Wystawa wszech czasów
Gorzkie święta - przedpremiera (przegląd filmów Almodóvara)
Gorzkie święta - przedpremiera (przegląd filmów Almodóvara)
Obcy- przedpremiera
WAJDA: re- wizje: Kronika wypadków miłosnych (+ ENG sub)
Opętanie - plakatowa trasa
Wydarzenie numer 97
20:30